کربن مونوکسید (CO) گازی خطرناک است که متأسفانه سالانه در کشورمان، هزاران قربانی می گیرد.

این گاز، بی رنگ و بی بو است و مسمومیت با آن به سادگی رخ می دهد. چگالی آن کمتر از هواست. این گاز از سوختن ناقص سوخت های فسیلی می تواند به وجود آید.
از نشانه های سوختن کامل، شعلۀ آبی رنگ است. بنابراین شعله های زرد رنگ می توانند نشانه ای از سوختن ناقص باشند.
برای شناخت آن، می توان حسگر هایی در خانه کار گذاشت.

اما این گاز چگونه مایۀ مرگ می شود؟
یکی از مولکول هایی که در انتقال گاز های تنفسی - به ویژه اکسیژن - خیلی مهم است، مولکول هموگلوبین است.

مولکول هموگلوبین جایگاهی برای اکسیژن و جایگاهی برای کربن دی اکسید دارد. اما وقتی کربن مونوکسید در هوا وجود دارد، این گاز به جایگاه های اکسیژن در مولکول های هموگلوبین می چسبد.
تمایل کربن مونوکسید برای چسبیدن به جایگاه اکسیژن، بیش از 200 برابر تمایل اکسیژن است. بنابراین این گاز این جایگاه ها را اشغال کرده و به آسانی نیز نمی توان آن را جدا نمود.
بنابراین در رسیدن اکسیژن به بدن اختلالی جدی ایجاد می شود. یکی از این اختلال ها، اختلال در سیستم عصبی است. به عبارتی دیگر، قدرت تصمیم گیری از فرد مسموم تا حد زیادی گرفته می شود. این گونه ممکن است باعث مرگ شود.
برای کاهش خطر کربن مونوکسید، می توان از تهویۀ مناسب و کارکرد درست لوله ها و خروج مناسب دود اطمینان حاصل کرد.