من اینجا هستم تا از کبودی‌هایی بنویسم که زیر پوستِ سکوت پنهان شده‌اند. "بی‌تَرنجِ کبود" نامِ زنی است که یاد گرفته است دردهای کادوپیچ‌شده‌ی خانوادگی را باز کند و به تماشا بگذارد. اینجا نه از تقدس‌های دروغین خبری هست و نه از واژه‌های اتو کشیده. اینجا فقط خون است، جوهر است و حقیقتِ عریانی که سال‌ها در گلویم رسوب کرده بود.
