? تومان
نویسنده و کارگردان: مرتضی فرشباف

ملغمهای از سبکهای متفاوت و ادای دینهایی متعدد به کارگردانهایی با جهانهای بسیار دور از هم؛ از «عباس کیارستمی» گرفته تا «گاسپار نوئه»!
میتوان ادّعا کرد که «مرتضی فرشباف» در این فیلم، بیش از همه تحت تاثیر «دارن آرونوفسکی» آمریکایی است؛ بهخصوص شناختهشدهترین فیلم او یعنی «مرثیهای برای یک رویا». این ادای دین، تا آنجا پیش میرود که نمای تنها ایستادن کاراکتر زن فیلم بر لبۀ اسکله، با نمایی از فیلم آرونوفسکی مو نمیزند. تقسیم فیلم به چهارفصل طبیعت، باز هم دلیل دیگری بر این مدّعاست. حتّی دوربین فیلم نیز مشابه فیلم «پی»، دیگر ساختۀ آرونوفسکی است. حال آنکه دغدغۀ کارگردان ــ اگر اصلاً دغدغهای موجود باشد ــ فرسنگها با آنچه آرونوفسکی به مخاطب عرضه میکند، فاصله دارد؛ اگرچه تلوتلوخوردنهای دوربین بیقرار «مرتضی نجفی»، بیننده را بیشتر یاد فیلمهای نوئه میاندازد. بگذریم که این دوربین مشوّش هیچ توجیهی برای فیلم ندارد!
موسیقی مغموم ترکمن و مسابقات اسبسواری، از معدود استفادههای کارگردان از جغرافیای فیلم به شمار میرود. بهار و تابستان فیلم پرداخت بسیار ضعیفی دارند و اثر در بهتصویر کشیدن شادی الکن است امّا پادشاه فصلها، در فیلم نیز، بهراستی که پادشاه است.
گذشته از تمام این اوصاف، نقصها و ضعفهای فیلم به تنش مینشینند. بیننده سردرگم در روایت میشود، امّا باز هم میفهمد چه اتفاقی افتاده و ابهامی وجود ندارد. بیقراری دوربین در این سردرگمی بیتاثیر نیست و یک ساعت اوّل فیلم، صرف عادت به تکانهای بیوقفه و اکثراً بیدلیل تصویر، میگذرد.
کاش سینماگران ما در نمایش شادی و رنگ هم به اندازۀ غم و سیاهی، دستی بر آتش داشتند!

ما را در تلگرام دنبال کنید!