? خروج
نویسنده و کارگردان: ابراهیم حاتمیکیا

ژانر سینمای جادّهای سینمای ایران، عضو جدید و قابلاحترامی پیدا کرده است. «حاتمیکیا» با دستمایه قرار دادن داستانی واقعی (طبق ادّعای خود فیلم)، انگشت انتقاد تند خود را به سمت دولت و تصمیمهایش میگیرد. شاید از این فیلم به دلیل شخصیتپردازی و عدم پرداخت مناسب و کامل به جغرافیای فیلم، خردههایی گرفته شود؛ امّا اگر به دید یک فیلم جادّهای به آن نگاه کرد، روایت قانع کنندهای است. در فیلم جادّهای شناخت شخصیتها، در طول سفر و با تجربیات جادّه حاصل میشود و مبدأ سفر، و یا مقصد، پرداخت چندانی لازم ندارند. همچنین به واسطۀ جغرافیای خشک جادههای طی شده در فیلم، رگههایی از فیلمهای وسترن نیز قابل احساس است.
قسمت آغازین فیلم (پیش از وقوع فاجعۀ آغازکنندۀ روایت) شاعرانگی نابی دارد، اتّفاقی که تنها یکبار دیگر، هنگام شنای پیرمردها رخ میدهد. فرود هلیکوپتر رئیس جمهور در مزرعۀ پنبه و آب شوری که مثل هیولایی در تاریکی به مزارع هجوم میآورد، بهتر از این نمیتوانست باشد. شروعی شکوهمند برای یک فیلم متوسّط. نکتۀ بسیار ناامید کننده، استفاده از فیلتر رنگ برای تعویض زمان بین حال و گذشته است؛ تکنیکی منسوخ شده برای نمایش خاطرههای شخصیت اصلی، که در سکانس به خاک سپردن شهید جوان، تا مرز مضحک شدن نیز پیش میرود.
تعویض دوربین به تلفنهمراهی که از پیادهرو روایتگر حادثۀ نهایی فیلم است، همچون وصلهای زیبا به لباسی پر از زرق و برقهای کهنه و پوسیده، درخشان است. همچنین لانگشاتهای گرفته شده از مناظر طبیعی در طول فیلم، چشمنواز است.
«فرامرز قریبیان» با به تصویر کشیدن پیرمردی تنها، ستمدیده و از مرحلهای به بعد غمدیده، استادانه عمل کرده است. قریبیان با این نقشآفرینی، مدعی شایستهای برای کسب سیمرغ است امّا دیگر شخصیتهای فیلم، به دلیل پرداخت کم فیلمنامه، نقش پر رنگی ندارند. غم و حقطلبی، از سر و روی «رحمت»، یکی از ریشسفیدان طردشدۀ روستای «عدل آباد»، میبارد. سیگارش را بدهید آقای «دیرباز»، که رحمت قصّۀ ما، همین برایش کافیست.

ما را در تلگرام دنبال کنید!