? آبادان یازده ۶۰
کارگردان:مهرداد خوشبخت

فیلم، اگر اصلاً بشود اسمش را فیلم گذاشت، بهسان جامهی ژندۀ دلقکی است که وصلههایی زربافت از فیلمهای مستند زمان جنگ، بر آن زده باشند. قابل درک نیست چگونه کارگردان به خود این حق را داده که گنجینهای چنین باارزش را با زبالهی تولیدی خود بیامیزد.
کاش اصلاً کارگردان برای رساندن پیامهای درون ذهنش، دستوپایی نمیزد؛ تا مخاطب نفهمد که او هنوز در اواخر دهۀ شصت و اوایل دهۀ هفتاد سیر میکند.
به نظر میرسد قرعه انداختهاند و بازیگر انتخاب کردهاند. بیننده هر لحظه انتظار میکشد که «ویدا جوان» با همان لحنِ آشنای مضحک بگوید:«پژی!» و «حسن معجونی» در انتهای فیلم، گزارشی را از جنگ تهیه کرده و برای آدم فضاییها ارسال کند.
فیلم در گلِ ابتدائیات مانده و اصلاً ارزش این را ندارد که بخواهیم درمورد کلوزآپ های متعدد و مضحکش، خروج ناشیانهاش از لوکیشن رادیو، زبان الکنش در بیان اضطراب مرگآور جنگ، بلاهتش در نمایش ترس و نگرانی مادری برای جوانش که قرار است زیر گلوله، خمپاره و موشک تنهایش بگذارد و... صحبت کنیم.
بهتر است خاطرۀ دیدن این فیلم را فراموش کرد تا فکر به هزینهای که برایش شده، آتش بر جان نیفکند.

ما را در تلگرام دنبال کنید!