وی در ادامه سخنانش می گوید: «قرآن برای همهٔ اعصار نازل شده و مصداق آیهٔ «بای ذنب قتلت» در سورهٔ مبارکهٔ تکویر به نقل از آیتالله طالقانی، هر استعداد زندهبهگور شدهاست. بهتر از مریم هست و باید پیدایشان کنیم». (باشگاه خبرنگاران جوان - بخشی از سخنان پدر مریم میرزاخانی در مراسم یادبود)
قصهٔ توقیف فقط قصهٔ هنر، ادبیات و سینما نیست. روزی خانوادهای رشتهٔ مورد علاقهٔ فرزندی را برایش توقیف میکند، روزی فدراسیونی مسابقاتی را برای ورزشکاری توقیف میکند، نهادی سیاستمداری را از حق انتخاب و ... .
کم نیستند داستانهای توقیف و کم نیستند توقیفشدههایی که در میانهٔ راه، راهشان را بستند و در بهترین حالت، اگر به بیراهه نرفتند، از پیشرفتن بازماندند.
توقیف میتواند در شرایط متعددی ظلم بزرگی باشد. توقیف بیصداست؛ دیده نمیشود. فردی به زندان نمیرود. کسی نمیمیرد. ضربوشتمی اتفاق نمیافتد و خونی ریخته نمیشود که خونی به جوش بیاید.
توقیف گلوله است اما از سرب نیست. با دو چشم سر دیده نمیشود. به سوی هدفی که نشانه میرود، به جان و جسمش برخورد نمیکند. طرفِ حساب توقیف استعداد است، امید است، روح است.
زندگی کاری قواعدی دارد. چند سال اولش خاک خوردن دارد. نویسنده، هنرمند، بازیگر و... باید چند سال اول یاد بگیرد. کارآموزی کند و خودش را ثابت کند.
زندگی کاری نیاز به ثبات و برنامهریزی دارد. نیاز به چشمانداز چندساله دارد. رشد شغلی و پرورش استعداد کار یک سال و دو سال نیست.
استعداد مثل بذر است؛ میکاری. باید خیلیخوب خاک و آب بدهی، باید مراقبت کنی، صبر کنی، از وجودت به آن آب و غذا بدهی، رشدش بدهی. نهال شود، رشد کند، درخت شود و وقتی درخت شد، شاخههایش پربار میشود و حالا بعد از چندسال، وقت استفاده از میوههای آن است.
توقیف، اما تبر است؛ تبری که نگاه نمیکند نهال استعداد درخت نشده، نمیبند دانهای تازه در حال رشد است، نمیبیند درختی آمادهٔ میوه دادن است و میوههای روی درخت را نمیبیند.
توقیف تبری است که می بُرد؛ بیخیال از خاکی که صاحب استعداد خورده و سالهایی که وجودش را به پای رشد استعدادش گذاشتهاست.
در یک لحظه، با یک تصمیم و با یک چرخش خودکار پخش فیلمی متوقف میشود، نویسندهای از نوشتن بازمیماند و خوانندهای صدا در گلویش خفه میشود.
چه بر سر آن استعداد می آید؟ خوششانس اگر باشد، در گوشهٔ ذهن و قلب و وجود صاحبش خاک میخورد؛ شاید روزی دوباره و بهسختی بتواند فرصت بروز پیدا کند.
اما همیشه پایان داستان قشنگ نیست؛ ممکن است استعداد راهش را کج کند و به سمت بدی برود. استعدادی که میتوانست زندگیزا، نشاطزا و محرک باشد، حالا وقتی به بنبست میخورد و با تیغ توقیف مواجه میشود، تضمینی ندارد که نشاطکُش، زندگیکُش و مخرب نشود.
اگر استعدادی کشتهشود، ممکن است از زبان صاحبش که دیروز نوای امید و رشد و زندگی میآمد، ناامیدی، خمودی و مردگی بیرون بیاید.
شاید هم نه آنقدر بدبینانه و نه خوشبینانه، صاحب استعداد راهش را به سمت دیگری کج کند. مگر ندیدهایم؟ معلمی که در کار دیگری مشغول است، بازیگری که نقش داشتن یک زندگی خوب را بازی میکند، نویسندهای که وجودش او را به کاغذ زندگی ایدهآلش فرامیخواند و او با دست خودش سرنوشت دیگری را در زندگی رقممیزند.
همهٔ اینها در یک سرنوشت مشترکاند. استعداد اگر گوشهای خاک بخورد، مخرب شود یا راه دیگری را برود، استعدادی ضعیف شدهاست که به سوی مرگ میرود.
توقیف، بازی بدی است؛ نشانی از گلولههای سربی ندارد. تیزی تبر را ندارد. خونی نمیریزد که خونی به جوش بیاید. با پنبه سر میبرد و این تلخترین مرگ است، برای استعدادی که سوگواری ندارد.
آری! به کدامین گناه کشته شدی؟

ما را در تلگرام دنبال کنید!