خط اخم

خط اخم

چند دقیقه که از بیکار نشستنم گذشت، گوشیم را درآوردم. ‌دلم‌خواست از راهرو وآدم‌هایش عکس بیاندازم.سعی کردم چهره آدم‌ها نزدیک نباشد. طیف سنی و اجتماعی آدم‌های حاضردر آن محیط بی‌حوصله‌تر ازان بودندکه دنبال عکس‌یا فضای مرتبط با آن باشند.جای خوبی نشسته بودم، عکس خوبی بود. گلدان های گل وسط راهروی طویل، توجهم را جلب کرد. زیاد گذرم اینجا نمی‌افتاد ولی همان چندبار هم متوجه این گلدان‌ها نشده بودم. همیشه یا عجله داشتیم یا حواسمان بود، سرمآن کلاه نرود.چشممان هم فقط دنبال تابلو قیمتها بود،که ساعتی،با قیمت ارز و دلار بالا و پایین می‌شد.

اینبار تو مدت زمانی که جناب همسرپای صندوق ، خریدمان راحساب می‌کرد ، من دنبال سوژه عکس بودم.

حواسم به سقف بلند و راهروی طویل بود. خلوت تر از دفعات قبل بود. از روی نیمکت کنار غرفه بلند شدم تا عکسی مثلا حرفه‌ای‌تربگیرم. لبخند به لب حواسم به خط اخم زن‌و مردی بودکه ازروبرومی‌آمدند. نگاهم کمی روی زن طولانی‌تر شد. نامحسوس خودش را باچادرش باد می‌زد و‌کنار مرد قدم میزد.مرد چیزی زیر لب می‌گفت. زن چادرش را محکم کرده و اخمش غلیظتر شد. تیرماه بودوگرمای طاقت‌فرسایش. به خودم نگاه کردم، مانتوی تابستانی رنگ روشنی پوشیده بودم.

نگاهم که از روی زن به فرد کناریش چرخید، خط اخمش گم شده بود و نگاهش بین من‌و گوشی دستم می‌‌رفت ‌وبرمی‌گشت. لبخندم خشکید. روی نیمکت نشستم .

سرگرم دیدن عکس‌هایم شدم.

دوباره به چهره‌ی غرفه‌دار وخریدار ،کارگر و پادوی غرفه‌ها

دقت کردم. خطی عمیق بین ابروهایشان نشسته بود. از گرما بود یااز قیمت‌ها؟!

#گرانی. #زنان. #حجاب. #گرما. # تبعیض

۱۴۰۱٫۴٫۵