چراغ سبز شده. نیسان با سرعت از جلوی چشم هایم می‌گذرد و در عرض چند ثانیه سیب قرمز را پودر و خاکشیر می کند. من با حسرت به آن خیره شده ام. برای لحظه ای چشم های ترحم انگیزه راننده پیکان جلوی صورتم نقش می بندد. لبخند ملیحی بر لب داشت. دست هایش را از شیشه ماشین بیرون آورده بود . سیب های سرخ در دستانش می درخشیدند و چشمک می زدند. ناخودآگاه لبخند زدم و دستای سرد و لرزانم را نزدیک بردم. سیب هارا گرفتم . چشم هایم می درخشیدند. این دفعه تصویر دخترک مریضم که منتظر لقمه ای نان است جلوی چشم هایم نقش بست و با شوق بیشتری سیب هارا نگاه کردم . بوی بهشت میدادن ، بوی زندگی. هنوز غرق تماشای سیب ها بودم که با صدای ماشین ها متوجه سبز شدن چراغ شدم . میخواستم از خیابان رد شوم که ناگهان سیب از دستم افتاد. قل خورد و وسط خیابان رفت تا به خودم بیایم نیسان با شتاب از روی سیب گذشت و نابودش کرد. دلم گرفت . به سیب چشم دوخته ام که دیگر اثری از او نیست. با صدای ماشینی به خودم آمدم. افسوس میخورم. حالا سیب قرمز تک و تنها در دستم مانده. حس میکنم پژمرده شده انگار او هم از ، ازبین رفتن خواهرش ناراحت است. آن هم با وجود دیدن آن تصویر! آهی کشیدم و زمزمه کردم خدایا شکرت حداقل یک سیب دارم.
هوا دارد تاریک میشود. باد سوزناکی می وزد . دست هایم قرمز شده اند و پاهایم درون کفش مور مور می کنن. آب دماغم را بالا میکشم. دوباره چهره دخترک مظلومم در ذهنم نقش می بندد. شرمندگی همه وجودم را فراگرفته. فردا به چهار راه دیگری می روم شاید آنجا بهتر باشد. باید پول بیشتری جمع کنم وگرنه فاطمه ام از دست می رود. بغضم را قورت میدهم و با مراقبت بیشتری راهی خانه می شوم.
تکتم شهبازی
