
خوابم نمیبرد. قهوهی سرد روی میز را سر میکشم. حالم از طعم گس و سردی وجودش، هم میخورد. موجود بیخاصیتیست که در من اثر نمیکند؛ نه شاد و هوشیارم میکند و نه به هنگام نوشیدنش، پرترهای متفکر و عمیق از من میسازد. صفتی که بهش نسبت دادهام را تاب نمیآورد و آرام در خود فرو میریزد. آهسته میگرید؛ قطرات اشک فنجان بر لبش جاری شده، در دلش گرد هم میآیند و بر تلخی وجودش میافزایند. دروغ نمیگویم، اشک بر لبهی فنجان میلغزد و در دلش میریزد. اشک خودش نیست؛ این آسمان است که دوباره چیزی در گلویش سنگینی میکند، و در گلوی من هم، شکوهای خاموش میشود. سرم را بالا میگیرم و گودالی که آسمان در سقف خانه به سوی نگاهم حفر کرده را نظاره میکنم. نگاهم را که میبیند، به هق هق میافتد و رعدی قلبش را روشن میکند، باران چشمانش شدت میگیرد، شاید تا فردا صبح ببارد، تا تاریکی سپیدهدم...
بیراه نیست این چنین حنجره خراشیدن؛ سخت است آن همه بالا بودن و فقط نظاره کردن. دلم به حالش میسوزد و هیچ نمیخواهم هم چون او، محکوم به دیدن باشم. طبق معمول چشمهایم را میبندم و به مویهاش گوش فرا میدهم.
گذر زمان را حس نمیکنم. صدای فریاد خفهی چوبهای خشکیده در شومینه دیگر به گوش نمیرسد، گویی کلبه با تاریکی عجین و با شب یکی شده باشد، دیگر صدایی نمیشنوم. حتی آسمان هم سکوت اختیار کرده، انگار که از چیزی ترسیده باشد. نمیدانم، شاید این بار بینندهی آخرین تقلای گوسفندی در برابر پنجهی بران گرگ است. نباید تا این اندازه دل نازک باشد؛ چرا که گرگ ذاتا خوی وحشی دارد و رام شدنی نیست. این را طبیعت مینامند. شاید هم، تماشاگر آخرین لحظات عمر آرزوهای شکار گرگی باشد که ذاتا وحشی نیست. فقط بوی تعفن و لجن میدهد؛ آنچنان که از گوشهی چشم در خیال خود میبینم که وقتی صفت گرگ را به وی نسبت میدهم، گرگ حقیقیِ بیچاره زوزه کشان میگرید و اشکش بر پوزهاش جاری شده در دلش میریزد.
صدای گریهی دختر بچهای در گوشم میپیچد. صندلیای که بدان تکیه زدهام نالهی دردناکی سر میدهد و سکوت را در هم میشکند.
گرگ بر شکار بینوای خود، چیره میشود.
شب هنگام ساکت بنظر میرسد؛ برای کسانی که آسوده خوابیدهاند و اندیشهای ذهنشان را مشغول خود نکرده است. اندیشهای که آنان را وادار به بیداری کند؛ تا در پس این وهم تاریک و بی سر و صدا، چشم بسته، شنوندهی فریاد خاموش بیگناهانی باشند که در شب میمیرند. معصومانی که شبانگاه در جدال با گرگ صفتها در هم میشکنند و بیچارگانی که هرشب زخم خود را تیمار میکنند تا پیکر روح لطیفشان بتواند پذیرای پنجهی درندهخویان باشد. درنده خویانی که در تاریکی سپیده دمِ صبح فردا، به انتظارشان نشستهاند...
نمیدانم...شاید گرگ هم خودش، قربانی چیزی باشد.
تنها، شب خبر دارد.