
درود ویرگول کوچک و کممو، دوستِ اندکی مهربانم!
خوابهای شیرین ندیدهای میدانم. اما امیدوارم کابوسهایِ خوابالودت، تو را آنچنان که شب بیداری ها مرا زجر دادهاند، آزرده خاطر نکرده باشند.
مدتی طولانی از آخرین دیدارمان میگذرد. اسیر روزگار گشته، تاب دیدن تو را هم در بند و زنجیر دنیای بسیار تنگ و کوچکمان، نداشتم.
بیوفاییام را ببخش. به باورهایمان، وفادارتر بودهام.
قول نمیدهم که زین پس زودتر به دیدنت خواهم آمد؛ میدانی که یک اسیر، هیچگاه رهایی نمیابد.
لااقل، نه واقعا.
همانطور که تو هیچگاه آزاد نخواهی شد.
اندوهگین مباش جان من، لااقل ما اسیران زنده،
آزاده میمیریم.