
درد، امانم را بریده...نفسهایم سخت گشته و قلب رنجورم عجیب در تلاش برای ادامهی بقاست!
اما مسئله این است...
که من " دیگر این زندگی را نمیخواهم!"
مرگ آنچنان که به نظر میرسد، دشوار نیست!
کافیست ضربان یک احساس را در وجودت خاموش کنی...
نگاهت سرد و تار میشود!
و جسم ات خانهی روحی منجمد شده...همهرا میرنجاند!
خودت بیشتر از همه رنج میکشی...بیشتر از تمام قلبهایی که یکییکی میشکنی!
اما یک روح منجمد، چهکاری از دستش بر میآید؟
چهچیزی از احساس میداند؟؟
هیچ!
کم کم مایع سرخ حیات در رگهایت یخ میزند!
جسمت شاید بهخاک برگردد اما روحت تا ابد سرگردان باقی خواهد ماند!
سرگردان یک سوگند...که مدتها پیش، درهم شکسته شد!
________________________________
با وجود دردهایم....
دردهایم؟
بهتر است بگویم با وجود دردهایی که برای من نبود.
سعی کردم همیشه به رویت لبخند بزنم و قوی باشم! سعی کردم درکت کنم!
با وجود تمام دردهایی که برای من نبود، سعی کردم مرهم درد و محرم اسرارت باشم!
نخواستی یا نشد...نمیدانم!
فهمیدی یا نفهمیدی...نمیدانم!
"اما رفتنت، از همهی دردهایم، دردناک تر بود!"