از سر ناچاری و قحطی اینترنت اتفاقی یاد ویرگول افتادم. یه چرخی زدم و پست‌ها رو خوندم. همه محافظه‌کار. همه ceo یه استارت‌آپ که خیلی دستمال به دست طور دارن میگن آقای مسئول این وضعیت درست نیست. ولشون کن کشتیشون بابا.
حالا نه که من خیلی شجاع باشم‌ها، نه. به لطف مشت مشت دارویی که هرروز می‌خورم سر شدم به همه‌چی. اخبار نگاه می‌کنم چیزهایی رو تو زندگی واقعی می‌بینم که اگه آدم عادی می‌دید و می‌شنید تا خود جنون می‌رفت. من؟ به لطف همون مشت مشت دارویی که گفتم رو یه خط ثابتم.
به قول نامجو که من دیگه نای ادامه دادن ندارم.
من درمونده‌م، خسته‌م. من دیگه نمی‌تونم.
