من یه ساله دارم کار میکنم، اولش اینجوری شروع شد که بعد از یک جنگ افسانهای با خونواده و کلی آدم وارد یه رابطهی افسانهای شدم، زندگیای که از هیچی نمیدونم محض، تبدیل به "همه چی میدونم و لحظهای از میل به دونستن دست نمیکشم"، شد.
تو این یه سال خیلی زیاد تجربه به دست آوردم، چون عموما آدمی هستم که زود همه چیز رو یاد میگیرم و ارزیابی میکنم و میتونم تحلیل کنم کی و چی خوبه و کی ریسک کنم؟
اما در واقع به شدت دچار فرسایش مغزی میشم، چون بین اخلاق و عرف و جامعهپذیریم و ازون طرف ذات واقعیم که در صدم ثانیه موقعیت، لوکیشن، آدمها و سابقشون رو تحلیل و بررسی میکنه، گیر میکنم.
واقعیت اینه من نمیتونم لحظهای به اینکه تو سر آدما چی میگذره فکر نکنم، لحظهای که میگم یعنی دقیقا لحظهای و این خیلی عجیبه اما تصمیم گرفتم از این به بعد حوادثم رو ثبت کنم تا اگه یکی، حتی فقط یکی مثل منه، احساس تنهایی نکنه.