اگه ازتون بپرسن اولین حسی که بعد از هر واکنشی از محیط میگیری چیه، چی میگین؟
من میگم مشکوک بودن، مشکوک بودن به همه چیز، به اینکه بله میگذرد حال دوران و غم مخور ولی آخه تا کی هعی میخوای دیکته کنی به خودت غم مخور و این حال دوران که اینهمه سال داره میگذره، تو صرف اینکه غم نخورو تجربه کنی داری جوونیتو از دست میدی.
دردناک وقتیه که بخاطر اینکه تو هیچوقت از شرایط راضی نبودی هعی پس بزنی و دونه دونه روزهارو فاکتور بگیری و از گذشتت حذف کنی و در نهایت بشی آدمی مثل من، آدمی که نه میبینه نه میخنده، نه شاده، نه ناراحت. چرا؟ چون تو دلم میگم الان تو مردادیم شاید تو شهریور اوضاع خوب شد، پس ببند و حال دورانتو بگذرون
شما شک نمیکنی؟ به اینکه وایسا تا لحظهی آخر شاید این قطعیت پشتش نیست؟
تو راهم ایمان هست، بزرگم هست، ولی کلی وقت رفته و داره میره و من هنوز به کلمهی واحدی که معنای زندگی بده نرسیدم؛ پس بهتر نیست حال دوران رو حتی به قیمت تجربهی غم زیاد، گذران فرض نکنیم و حس کنیم ساکن و ایستاست؟!
