
امروز لحظهی خداحافظی از کسی که باهاش ملاقات کردم، یه اتفاقی افتاد
قبل از اینکه خود اتفاق رو بگم بذارید ببرمتون به چند ثانیه قبل، دو نفر با استایل تابستونی و لباسای خنک و چهرههاس مطمئن از کنارمون رد شدن، دوتا دختر، یکی بلند تر بود و یکی استخونی، همون موقع به دوستم گفتم چقدر نحیفه، دوسمم گفت نحیف دوست دارم، از اونجایی که امکان نداشت این حرفو نمیزد جملهای که از قبل آماده کرده بودم رو گفتم: نحیفم تو رو دوست دا.... همین جا بود که صدای برخورد پای "نحیف" با یه جیغ عجیبی اومد، خنده داره ولی داستانی وجود نداره جز اینکه "نحیف" داشت یکیو با پا میزد، خب این ثابت میکرد ورزشکاره، اما اصلا مهم نبود چون برای زدن اون بچهای که داشت کتک میخورد، "فقط نحیف بودن" هم کافی بود.
بچه هم رفت سمت جوب آب تا با یه چیزی از خودش دفاع کنه، به ظاهر کژوال کودککاری که دنبال کلوخ از تو خاکا بود که به نحیف شلیک بکنه، میخورد که کرم از اون بود و نحیف رو عصبانی کرده بود، نحیفو زد با کلی کلوخ و در رفت و بلند گفت هیشکی نمیتونه با من مبارزه کنه.
از کنارمون رد شد و وسط شیشهی تاکسی پر از مسافر فرود اومد، نه تصادف نکرد خودشو پرت کرد روی ماشین و بازم به دویدن ادامه داد، یقهی یه مردی رو گرفت و چلوند و بازم دوید و در نهایت با سر و صدا از زاویهی دید ما خارج شد. ساعت ۱۰ شب بود و اون بچه حتی ۹ سالش هم نبود.
ایدهی اینکه اینارو بنویسم با سوال دوستم تو سرم شکل گرفت، آیا اون از همهی قدرتمندان، مشاهیر و اساطیر فلسفه، آزادتر نیست؟
آیا دمپایی پاره و انگشتای سیاه و بیناخون اون به معنی واقعی کلمه به ما نمیفهمونه، که گیر کردیم تو لباس حریر وشلوار ترند تابستونهمون؟
آیا اون خوی واقعیای که صرفا به سبب عادت با مجاورت رفتارهای عامهپسند از ما و اجداد ما گرفته شده رو یاد شما نمیاندازه؟
دختر ۹ ساله، تو خیابون انقلاب تهران که ساعت ده شب به چهرههایی شبیه به انسان یورش میبره تا بتونه تا صبح به حماقتشون بخنده؟!
د