
میگذرم و کاش که بگذرد از شب، اوهام خیس جامانده در پس ذهن هامان
از آبان ترین روزهای زندگی مگر میشود؟
چگونه چشم هامان ب راهی نمانده باشد و قلب هامان به چشمی دیگر؟
و روزنه های امید واهی از اندیشه مان عبور نکند
میگذرم و باد در سرم میوزد..در مرکز راهرویی به ناکجا، گور خرهای بی جان نقش بردیوار
به صفحه ی شطرنجی بدل میشوند
که سرباز های خسته در سکون خاک گرفته اش.. ایستاده اند و هیچ..
و هیچ از غبار صفحه رخت بر نخواهد بست هرگز
و پیاده های اسیرِ نیستی..در سرهاشان نگاهی نیست..تابی و قراری..آهی، روزنه ای، عبوری
و گرمایی از قلبی برنمیخیزد..به بیگانه راه ها کسی نبسته دل..و در دور دست ها..
کسی چشم به راه دیگری نمانده است
میگذرم و کاش گذشتن از این خالی
عبوری ساده بیش نباشد