
ای کاش آدمی وطنش را
مثل بنفشه ها
در جعبه های خاک
یک روز می توانست
همراه خویشتن ببرد هر کجا که خواست
در ابتدای زمان میان کشف بودن ها و رفتن ها و ماندن ها رود روانی میجویم..از سرزمین غم و ترس و زهر و عشق و آاخ که عشق..که عشق که عشق سرابی ست در این تکه از زمین..به دویدن ها و نرسیدن ها و نیافتن ها و آواز های مادر..به قفس ها و حصارها و انفرادی ها و آغوش پدر..به جاده های بی مقصد را گز کردن و کوله های بر پشت..و راستی که زندگی من کوله ای ست..تمام هستی را به دوش خود کشیدن..از آغاز راهی که پایانش را خواب میدیدی..و دو راهیی هر صبح در تمام تنت تکرار میشود و با خود میخوانیش، که باید رفت که باید رفت و رها شد و رودی شد که منست..که باید ماند و باید ساخت و باید ایستاد و تن داد به تازیانهها که بر تنت و روانت مینشیند..که باید دید زبان ها و سرهای سرخی را که بر باد میروند..که باید ایستاد و رفتن ها را و باید افتادو باز از سر گرفت ایستادن را.. تو میروی و میروی و میروی در هر نفس این شهر را رفته ای از درون.. و پاهایی و قدم هایی که سنگینند.. هنوز ایستاده در حجم انتظار، عابریست که کوله اش را به زمین میافکند..
و تنش در وطن به سیلی ها و گونههای سرخ و گیسوانی که به باد دادنش را آرزو میکند گره خورده..
و عازمی که عزم سفر میکند..
به باد ها بگوی که موهای من انتظار دستانشان را میکشند بگو که خواهم رسید و خواهم بارید و خواهم تابید و به آوازها و رقص های در میدان وعدهی دیدار بده..
و عازمی که
آه از این خاک از این خاک بیمار و آه از شب بی پایان سرزمینم..و سرزمینم..و عابر گریانی که میرقصد..و میرقصد..و میرقصد به آزادی
اما
من خواب ديده ام
تو خواب ديده ای
او خواب ديده است
ما خواب ديـــ...
بس است!!