
اردیبهشت بیمار من
روزهای سبزِ رفته به یغما
در میانهی این خاکستریها و آبیها و نقابهای برچهره و آدمیان پشت ماسکها و ترس لمس کوچکی حتی از بشریت و هراس در آغوش کشیدن و بوسیدن ادمیزادان
رویاهای معلق مان را به انتظار نشسته ایم..و پرواز، انتهای آرزوی انسان است..
اردیبهشت من
این روزها به اندازهی تمام غمهای زمین و برای تمام انگیزههای غمناک آن غمگینم..در آزادانه ترین حالتِ اندیشهی آدمی، به محبوس ترین حال نشستهایم..
و سرود رهایی در چه سرها که ناخوانده صامت نمیشود..
نمیدانم این «ما» آیا منم به تنهایی؟ در تلاشی بیثمر برای اثباتِ در جمعی بودن؟! و آخرین کوشش برای نتنیدن پیلهی انزوا؟
و برای سر دادن آوازِ نیما که آی آدمها که در ساحل نشسته شاد و خندانید، نه یک نفر که یک نسل در آب دارد میسپارد جان..
و شاید این نسل را تنها منم که زائیده ام در سر..
به سبز ترین روزهای زایش زمین..و فصل آبستنی که فرزندش را در گلوی خویش پنهان میکند..و فرزند سرکشش که از چشمهایش میگریزد و چهرهی اشک آلودی که خاک میشود..
ای روزهای زاینده..روزهای خلق..من در تمام این حجم سبز دفن میکنم تنم را.. در دقیقهای که متولد شدهام
و پرستوی کوکیِ همزاد در ساعت، برای لحظهای آزاد خواهد شد