
اندیشیدن به انتها...
به عدم
به درک بودن در انزوا
بالهایم را به دور خود میپیچم
به کور ترین نقطهی زمین
در نقطهی پایان نصف النهار مبدا
به منطقهای امن پناه بردن
به آدمیانی که دوستت ندارند هیچکدام
و تعلقی نیست از برای تو
و گمان میکنی که نخواهد ماند و نخواهد ماند و
تا ابدیت این تویی و این پیله که به دورخویش میپیچی و مینشینی به انتظاری که
کسی از جهتی نامعلوم تو را در انتهای کره پیدا کند
و در آغوشت بگیرد و تو از ترس هایت برایش زار بزنی و
شاید برای لحظهای دختری قوی تو نباشد!!!
و آه من نمیدانم که چه میگویم
از کدام قدرت حرف میزنم
از کدام منی که برای خویشتن ساخته ام
و تحسین و تنبیهش میکنم
این من کدامین من است
و حتی این نوشته را کسی نخواهد خواند و
من باز از نوشتن باز خواهم ایستاد
از همین نوشته ای که همینقدر ناقص دارم به خوردخودم میدهم
که میخواهم شعر باشد و میبینم درددل شده است و
اخر هم خزعبلی مانند تمام تراوشات بی معنی دیگری که این درون خالی و پوچ که هرگز هیچ نبوده تا به حال به خود و دیگران تزریق کرده است
و حالا هم شاید بعداً در جایی دیگر برای یک مشت آدمی که نمیخوانندش این زباله هارا نگاه دارد
و چندی بعد که باز از خود بیزار ترین شد همه چیز را از بیخ و بن از زمین و زمان جدا کند
که آه من چه میگویم؟؟
چه میگویم؟
و شاید سکوتی ابدی برای تمام نگفتن هایی که بلد نیستم که بگویمشان
تابستان ۹۹