
تهران و شبای باغ فردوسش با آدمایی که تو یه چاردیواری از همه چیمون برای هم قصه ساختیم تو امید و یاس و عشق و نفرت غرق شدیم باهم و دست همو گرفتیم که بکشیم همو بالا از قعر غمگاهی
تهران و عصرا نشستن تو ویو و زل زدن به خاکستری این شهر شلوغ و حتی اون طلوع صبح با آدمای توی چار دیواری
چه ولیعصرها عطر عاشقی نگرفت
«من ﻫﺮ ﮐﻪ ﻋﺎﺷﻘﻢ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻧﺒﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻮﺳﯿﺪﻡ ﻭ ﺑﺮﺍﯼ ﺷﻤﺎ ﺟﺎ ﮔﺬﺍﺷﺘﻢ»
قدم هایی توامان آزادی و حبس
آه روزهای عصیانگر من
به اشک ها و سیگارهای یه شبی حوالی فرشته که کشتی یه چیزاییرو تو قلبت و جون گرفت یه چیزای دیگه و رد شدی از هرچی که رو قلبت سنگینی میکردو سنگینیش موند ولی هنوز تا امروز حتی
که اون جوونه هام خشک شدن و ریختن و باز هدفون شدن تو گوشات و گز کردی پارک وی رو به پایین
تهران و تهران و تهران و عاشقی های باغ ملی
آواز های سنگفرش های سی تیر با بوی همبرگر و سوسیس و شلوغی آدمهای خوشحالی که اون لحظه دست کم لبخنده رو لبشون
این شهر بوی عشق و مرگ میداد قدیما
امروز بوی امید و ترس میده
بوی برج و ترافیک و سرعت و چراغ قرمز
بوی رفتن
بوی گذشتن
بوی همهی رنگها و مرگهای روزهای دور جوانی
بوی سرکشی های رفته
بوی خاکستر مونده سیگار
بوی همه چیزهای رفته
و گذر ازشون
و فراموش کردنشون
و محو شدن غمگین خاطرات ساعتهای ۲۰ سالگی
ﺗﻬﺮﺍﻥ ﻭ ﺑﻮﯼ ﺫﺭّﺕ ﻣﮑﺰﯾﮑﯽ ﻭ ﻏﺮﻭﺏ
ﺗﻬﺮﺍﻥ ﻭ ﭼﻨﺪ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﯼ ﺍﻓﺘﻀﺎﺡ ﻭ ﺧﻮﺏ
ﺗﻬﺮﺍﻥ ﻭ ﺧﻂ ّ ﻣﺘﺮﻭﯼ ﺗﺠﺮﯾﺶ ﺗﺎ ﺟﻨﻮﺏ
ﺍﯾﻦ ﺷﻬﺮ ﺧﺴﺘﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﻣﯽ ﺳﭙﺎﺭﻣﺶ