
بنویس..بگیر دستت قلمو..یا نه اصلا قلم کجاس بنویس تو سرت..بنویس رو دیوارا..رو قلبت..از غم از ستاره ت بنویس که چند سااااله که نگاش نکردی، که قول داده بودی با اون ببینیش، که هیچ وقت ندید و ندیدید..خالی شواز هرچی پره، که غم بشینه رو موهات..تپش گرفته وجودتو لرزیده دست و تنت..نبودی وقتی که باید چرا..شب تو سرت میچرخه..تو سرم، تو سرش میچرخه، دنبال جوابی از ندونستن..گوشه چشات خیسه نمیفته زمین چرا پس اون قطره..
ترسِ از روزه یا بودن؟ که خواب امنه و شب امنه و مرگ امنه و نبودن امن و گم شدی تو سیاهی که نفس راحت بکشی و یادت بیاد یه شبی و یه شعری و یه موسیقی که مأمن روزای ارومت بود و صحبش دنیا عوض شد، و شب جاشو داد ب روز و ترس دوباره رخنه کرد تو تنت، جمع شدی دوباره تو خودت بالاتو جا گذاشتی باز یه شب تو خیابونا، زمان لعنتی کشدار، زمان لعنتی کشدار، زمان لعنتی کشدار آوا بپیچه بپیچه بشنوی صداشو قفل شی تو صحنه، گیر کنی اونجا زمان واسته تو همون لحظه، فیلمو جلو بزن.. یا عقب هرچی، فقط برو، واینستا که باز غمه و غمه بمونی اگر، رها شو از بند اون ثانیه اون حالی که مسخ غم صداش شدی، از قلبی که داره میشکافه سینه تو از حس لمس دستاش که آخره ، آخره، اخر نبود و بود..تو میدونی از شب میشناسی دردو، بنویس که باید اون بغض و نگه میداشتی تا ابد، بنویس که راه نجات همین بود، که اندوه بخت برگشته همیشه سر جاش میمونه بنویس که فرار چاره س، که قرار ِ نداشته به از اون آرومه که میره باز یه بار دیگه،بنویس که زخم میمونی چون نمیدونی چی جا موند چه شبی کجا..
#مغزنوشت