
فاکتورهای اجتماعی وجود دارند که خودکشی مردان را شکل دهی میکنند. برای جلوگیری از خودکشی، لازم است این فاکتورها را بشناسیم.
سلامت خوب در دوران کودکی پایهگذاری میشود. تحقیقات نشان داده است که تجربیات نامطلوب در دوران کودکی، با اقدام به خودکشی ارتباط تنگاتنگی دارد. تخمین زده می شود که 2 مورد از هر 3 اقدام به خودکشی، با تجربیات نامطلوب در کودکی در ارتباط باشند (Dube et al 2001).
برای پسران، سطوح پایینترِ تحصیلات یک عامل خطر برای خودکشی در آینده است (Lorant 2005). این واقعیت که سیستم آموزشی ما، به طور متوسط نتایج ضعیفتری در حوزه تحصیل برای پسران رقم میزند، مایهی نگرانی است.
دلایل دیگری نیز وجود دارد که پسرها باید مورد توجه ویژهای قرار بگیرند. تقریباً از هر ۱۰ پسر ۳ نفر (۲۸٪)، هنگام ورود به مدرسهی ابتدایی، از نظر توسعه و رشد آسیب پذیر هستند و ۱ نفر از هر ۱۰ پسر، در مقایسه با ۱ نفر از هر ۲۰ دختر، حداقل یک ناتوانی دارند (AIHW 2020).
از نظر سلامت روان، پسران نسبت به دختران، با احتمال بیشتری اختلالات روان را تجربه میکنند که در این میان، ADHD شایعترین اختلال است و همچنین پسران با احتمال کمتری میتوانند کمکهای غیر رسمی و حمایت خانواده و دوستان را دریافت کنند (DoH 2015).
پسران کمتر از دختران از یک الهام بخشِ همجنس(مانند پدر یا معلمِ مذکر) برخوردارند. این مسئله، به دلایل مختلفی مهم است، از جمله اینکه پسران در صورت داشتن مشکل، با احتمال بیشتری مایلند که با پدر صحبت کنند (DOH 2015).
برای بهبود تحصیلات پسران و ارتقای عاطفی آنان تلاش کنید تا در جلوگیری از خودکشی مردان نقش داشته باشید.
رابطه مردان با پدرانشان نقش مهمی در شکل دادن به زندگی آنها دارد. تحقیقات نشان میدهد مردانی که در دوران رشد، تنها سطوح پایینی از گشودگی عاطفی یا ارتباط با پدران داشتهاند، در بزرگسالی، شبکههای حمایت اجتماعی ضعیفتری خواهند داشت (Arbes 2014).
پدر شدن مرحله مهمی از زندگی است که فرصت های زیادی برای تعامل با مردان فراهم می کند. در حال حاضر هیچ برنامه غربالگری برای پدران جدید وجود ندارد، علیرغم این واقعیت که تخمین زده میشود از هر ۳ والدینی که افسردگی را تجربه میکنند، ۱ نفر مرد هستند (Fletcher 2019).
جدایی خانواده نیز یک خطر کلیدی خودکشی برای پدران است که نیاز به مداخله هدفمند دارد. تلاش برای تقویت روابط مردان با همسر و فرزندانشان و کاهش خطرات و هزینههای جدایی نیز میتواند در پیشگیری از خودکشی مردان نقش داشته باشد.
دلایل محکمی برای بررسی تأثیر سیستم عدالت کیفری بر مردان وجود دارد؛ و این شامل خدمات پلیس، دادگاهها و خدمات اصلاحی میشود.
مشخص شدهاست که ۱ خودکشی از هر ۶ خودکشی در مردان، با مسائل مربوط به پلیس همراه است که مردان حدود ۸۰٪ این خودکشیها را تشکیل میدهند (Clapperton 2019). همچنین تحقیقی در کوئینزلند دریافته است که از هر ۸ مورد خودکشی، ۱ موردِ آن به مسائل حقوقیِ معلق مرتبط است و مردان بیش از ۸۵٪ از این نوع خودکشیها را تشکیل میدهند (Leske 2019).
یک مطالعهی استرالیایی نشان داد احتمال اینکه افرادِ در زندان، سابقهی اقدام به خودکشی، یا افکار خودکشی را گزارش کنند، ۱۰ برابر جمعیت استرالیا است (Butler et al 2018).
با توجه به چنین نقش گستردهای در خودکشی مردان، الزام برای تحقیقات بیشتر و یافتن شیوههای پیشگیری از چنین خودکشیهایی وجود دارد.
در سال های اخیر علاقه فزایندهای به نقش مردانگی در خودکشی مردان وجود داشته است. محققان تا حد زیادی بر شیوههایی تمرکز کردهاند که در آن مردانگی میتواند به عنوان یک ریسکفاکتور در خودکشی مردان عمل کند (King et al 2020).
این رویکردها معمولاً جنبههایی از مردانگی سنتی را که ممکن است مانع کمکجویی در مردان شوند، بررسی میکنند، به عنوان مثال، مردانی که به صورت افراطی تفکرِ "تکیه به خود" دارند، با احتمال بیشتری افکار خودکشی یا خودآزاری را گزارش کردهاند (Pirkis 2017).
البته مردانگی میتواند به عنوان یک عامل محافظ نیز عمل کند، و باعث شود مردان بتوانند با افکار خودکشی مقابله کنند (Oliffe 2012).
بازتعریفِ کمکجویی به منزلهی عملی قدرتبخش، و تمرکز بر ارزش قدرت ذهنی و توان مبارزه با افکار خودکشی، جزو برخی از راههای کاهش خودکشی در مردان هستند (Oliffe et al 2012).
علاوه بر این، مفهوم "رفاقت و برادرانگی" جزو نقاط قوت مردانگی است. این مفهوم، یکی از ابتکاراتی است که برای حمایت مردان از همسالان و کاهش خودکشی بکار گرفته شدهاست (Ross 2019).
گفتوگو در مورد مردانگی به عنوان یک عامل خطر برای خودکشی و همچنین یک عامل محافظتی در مقابل خودکشی، باید ادامه یابد و میبایست چنین گفتوگوهایی را توسعه دهیم. البته این گفتوگوها میبایست به گونهای باشند که از انگ زدن به مردان بپرهیزند و همچنین نباید باعث شود عوامل متعددِ دیگر، همچون مشکلات در روابط، بیکاری، تحصیلات، مسائل مالی و ... را تقلیل دهیم.
کلیشه جنسیتیِ "مردها کمک نمیگیرند" معمولا به عنوان عامل خطر کلیدی در خودکشی مردان ارائه میشود، با این حال، تمرکز کمتری برای اطمینان از اثربخشی خدمات مربوط به کاهش خودکشی وجود دارد.
مردان و پسران نسبت به زنان و دختران، تمایل کمتری برای استفاده از خدمات کمک رسانی و سلامت دارند. یک راه برای رفع موانع دسترسیِ مردان و پسران به خدمات بهداشتی، توسعهی خدماتی است که متناسب با نیاز مردان باشد (Poole 2020). اینفوگرافی زیر، از انجمن سلامت مردان استرالیا ترجمه شده است که به راهکارهای توسعهی چنین خدماتی میپردازد.

REFERENCES
Dube, S. R. et al. 2001. Childhood Abuse, Household Dysfunction, and the Risk of Attempted Suicide Throughout the Life Span. Jama, 286(24), 3089.
Lorant, V., Kunst, A. E., Huisman, M., Costa, G., & Mackenbach, J. 2005. Socio-economic inequalities in suicide: A European comparative study. British Journal of Psychiatry, 187(1), 49-54.
AIHW(Australian Institute of Health and Welfare)
Arbes,V.,Coulton, C., & Boekel, C. 2014
Fletcher, R., Macdonald, J., Newman, L., 2018. Men get postnatal depression too
Clapperton, A., Newstead, S., Bugeja, L., & Pirkis, J. 2019. Relative risk of suicide following exposure to recent stressors. Victoria: Australian and New Zealand Journal of Public Health, 43(3), 254-260.
Leske, S., Crompton, D., & Kõlves, K. 2019. Suicide in Queensland: Annual Report 2019. Brisbane: Australian Institute for Suicide Research and Prevention, Griffith University.
Butler, A., Young, J. T., Kinner, S. A., & Borschmann, R. 2018. Self-harm and suicidal behaviour among incarcerated adults in the Australian Capital Territory. Health & Justice 6, article number: 13.
King, T. L. et al. (2020). Expressions of masculinity and associations with suicidal ideation among young males. BMC Psychiatry, 20(1).
Pirkis, J. et al. 2017. Masculinity and suicidal thinking. Social Psychiatry and Psychiatric Epidemiology, 52(3), 319-327
Oliffe,J. L.et al 2012.Suicide from the perspectives of Canadian men who experience depression.
Poole,G., 2020.Making Services Work For Men