
با توجه به مطالعهی جدیدی از دانشگاه گلف، کلیشهی پسران گریه نمیکنند به طور ناخودآگاه توسط مادران به پسران تحمیل میشود.
این مطالعه نشان داد که مادران تمایل دارند دختران را در جهت ابراز ناراحتی و خشم توانمندسازی کنند در حالی که پسران را خیر؛ از آن طرف پدران فاقد سوگیری جنسیتی در برابر ابراز احساسات فرزندانشان هستند.
کریستل توماسین، استاد روانشناسی در دانشگاه گلف، به صورت تلفنی بهCTVNews.ca گفت: طبق این پژوهش، دختران عصبانی همچنان از پسران خوشایندترند.
این نشان می دهد که ابراز احساسات توسط دختران نسبت به پسران قابل قبول تر است.
در این تحقیق که روی 591 والدین انجام شده، تیم توماسین می خواست این سوگیریها را در مادران و پدران مقایسه کند. در این مطالعه به شرکتکنندگان تصاویری از کودکان بین هشت تا دوازده ساله که غم، عصبانیت یا حالت خنثی را منتقل می کنند، نشان داده شد. سپس به شرکت کنندگان گفته شد که تصاویر را در دو دسته "دلپذیر" یا "ناخوشایند" تقسیم کنند.
همچنین والدین یک پرسشنامه از عقاید خود در مورد احساسات کودکان و روش های فرزندپروری آنها تکمیل کردند. آنها همچنین یک آزمون ضمنی -برای سنجش تعصبات ضمنی شامل نژاد، مذهب و سایر مقولهها-انجام دادند. توماسین گفت: "ما احساس كردیم خشم و ناراحتی، احساساتی هستند كه احتمالاً بیشترین جنسیت را دارند."
توماسین توضیح داد: "اگر شرکتکنندگان سریعتر گزارش می کردند که پسرِ گریان ناخوشایند است، یعنی علیه پسرانی که چنین احساسی را نشان می دهند سوگیری جنسیتی دارند.
این تیم پاسخ های مادران و پدران را با یکدیگر مقایسه کردند و نتایج تعجب آور بود. والدین گزارش کردند که هم غم و هم عصبانیت در دختران بیشتر از پسران قابل قبول است، این امر ارتباط مشترک پسران با خشم را به چالش می کشد. حتی غیر معمول تر: پدران هیچ سوگیری جنسیتی ای نشان ندادند و فقط مادران بودند که سوگیری نشان دادند.
لینک مطالعه :
https://psycnet.apa.org/record/2019-46241-001