
ارل سیلورمن یک فعال حقوق مردِ کانادایی بود که "خانهی امن مردان" را پایهگذاری کرد، تنها پناهگاه مردانِ قربانی خشونت که در سراسر کانادا وجود داشت!
ارل به عنوان یک مرد که قربانی آزار خانگی شده بود، وقتی از پلیس درخواست کمک میکرد، به تمسخر گرفته میشد و هیچجایی برای ماندن نداشت.
در واقع تنها سرویسی که ارل را پذیرفت، خود او را متهم به آزارگر بودن کرد و باورش نکرد
او میگوید :«وقتی به دنبال خدماتی برای یاری گرفتن میگشتم، هیچجایی پیدا نکردم. تنها برنامهای که برای مردان وجود داشت، برنامههای کنترل خشم بود. به عنوان یک قربانی، این برنامهها دوباره به من صدمه میزدنند: با گفتنِ اینکه من قربانی نیستم، با گفتن اینکه خود من آزارگرم، با قربانی نکوهیهایشان ...»
بنابراین، در جستوجوی تغییری که در جهان نیاز داشت، این مرد فوقالعاده خانهاش را به پناهگاهی برای مردان و پسرانِ آزاردیده بدل کرد، و برای سالها با بودجهی شخصی خود به تعداد زیادی از مردانِ قربانی کمک کرد.

همچون اغلب پناهگاههای مردان، او حتی یک دلار حمایت هم از طرف دولت دریافت نکرد. مارک مرفی، دوست ارل میگوید: ارل در طول این سالها در لابیگری دولت در جهت بدست آوردن اندکی حمایت برای مردان آزاردیده تلاش کرد.
داستان ارل در مورد فداکاری، شفقت و شجاعت به همان شیوهای که اغلب برای مردانِ آزاردیده اتفاق میافتند پایان یافت. او بدون هیچ پولی برای غذا، صورتحسابها یا بودجهی پناهگاهش، در نهایت مجبور شدخانهاش را بفروشد.
و دقیقا یک روز بعد از آن، ارل جان خود را گرفته بود. او در یک یادداشت چهارصفحهای دربارهی خودکشی خود، دولت را برای نادیده گرفتن مردانِ آزاردیده سرزنش کرد، او نوشته بود:
شاید مرگ من، شما را متوجه نیازی که نادیدهاش گرفتید بکند...
با عشق ارل، مردی که پیشوای محافظت از مردان و پسرانمان بود.