
دختران و پسران متفاوت هستند. آنها به شکل متفاوتی بازی میکنند، روابط متفاوتی دارند، و حتی متفاوت رشد میکنند. در حالی که دختران کوچک لغات جدیدی که اخیراً یاد گرفتهاند را با پرحرفی تمرین میکنند و همه با شوق به آنها گوش دهند، پسران کوچک مشغول بالا رفتن از درخت و مسابقه هستند و با رخ دادن یک فاجعه پر سر و صدا، به وجد میآیند. هرکسی که تاکنون با کودکان خردسال کار کرده باشد، این تفاوتهای آشکار را تأیید میکند. علیرغم این تفاوتهای واضح، کلاسهای درس ما معمولاً به گونهای تنظیم شدهاند که با دانشآموزان دختر و پسر یکسان رفتار میشود. چرا این مسئله وجود دارد و برای رفع آن چه کاری میتوانیم انجام دهیم؟
دکتر ادموند جی دیکسون، استاد کانادایی پس از سالها ارتباط با والدین پسران و کار در مدارس، تصمیم گرفت درباره این سوالات تحقیق کند. وی یافتههای خود را در کتاب راهنمایی پسران برای یادگیری (helping boys learn) و در وب سایتی به همین نام تطبیق دادهاست. وی شش راز را برای کمک به پسران در کلاس درس بیان میکند. به گفته دکتر دیکسون، معلمان و والدینی که این اسرار را تشخیص داده و به کار می گیرند، میتوانند به پسران کمک کنند تا موفقیتهای چشمگیری را در کلاس کسب کنند و میتوانند با انزواطلبی که برای برخی دانش آموزان پسر معمول شدهاست مقابله کنند:
مغز یک پسر ابزاری برای تشخیص حرکت و وارد شدن در آن است. او برای حرکت ساخته شدهاست. هنگامی که حرکت محدود میشود (مانند کلاسهای معمول)، پسران روشهای خلاقانه یا مخربی را برای دور زدن این تحریم پیدا میکنند. پسران سعی میکنند با یافتن راههای حرکتی، مغز خود را درگیر و تحریک کنند به خصوص اگر احساس خستگی کرده باشند. این موضوع توضیح میدهد که چرا خطاهای ناشی از ورجه ورجه کردن، علت اصلی مشکلات رفتاری پسران در مدارس است.
پسران عاشق بازی هستند. هنگامی که پسری درگیر بازی میشود ، به او فرصت سازنده ای داده میشود تا حرکت کند، تواناییهای خود را در برابر تواناییهای دیگری بیازماید و احساس داشتن هدف مشترک با رقیبان ایجاد کند. به دلیل ماهیت رقابتی، پسران به بازی ها و نتایجشان توجه می کنند. برد یا باخت در بازی ممکن است توانایی تمرکز پسران را در سایر کارها، تحت تأثیر قرار دهد.
مانند بازی، یک پسر ممکن است از طنز برای تعامل و ارتباط با دیگران و بیان احساسات خودش استفاده کند. شوخ طبعی به شیفتگی یک پسر در حرکت ارتباط دارد. طنزی پسران را به وجد میآورد که چاشنی غافلگیری داشته باشد. با مشارکت فعال پسران در فرآیند یادگیری، دیده شد که آنها طنز نابی را در تعاملات و نوشتارهای خود قرار میدهند چرا که می دانند هم سن و سالانشان با این روش مطالب را درک میکنند و میخندند.
به نقل از جورج مالوری، به نظر میرسد پسران به سادگی چالش را طلب میکنند چون معتقدند "همه چیز اونجا، وسط چالش است". نحوه پاسخگویی پسران به چالشها اغلب به سه عامل مربوط می شود: اعتقاد او به داشتن منابع شخصی کافی(اعتماد بنفس)، نحوه طراحی چالش، و هماهنگی چالش با اهداف و علایق شخصی او. وقتی به درستی از این روش برای یادگیری استفاده شود، می تواند به نیرویی قدرتمند برای تعامل تبدیل شود. در غیر اینصورت، می تواند منجر به ایجاد جنگ قدرت یا خروج از سیستم شود.
بسیاری از فعالیت هایی که پسران درگیر آن میشوند نیاز به تسلط بر مهارت های پیچیده دارند - که اغلب به حرکت نیاز دارند. به نظر می رسد پسرها از توانایی خود در تسلط بر این مجموعه مهارتها، احساس توانمندی بالایی میکنند و میخواهند کارهایشان را به تنهایی و بدون کمک معلم یا بزرگسال دیگر انجام دهند. با این حال، اگر پسری معتقد باشد که قادر به تسلط بر مهارت نیست یعنی چیزی که اغلب در مدرسه اتفاق میافتد، او اغلب تلاش را رها می کند و یا به سادگی شرایط را به یک جنگ قدرت تبدیل می کند که در آن حداقل می تواند به شرایط مسلط شود.
برای پسران، معنا اغلب به سودمندی و خدمت رسانی مرتبط است. پسران می خواهند در رفاه جامعه خود سهیم باشند. مدارس امروزی پاسخ به این سوال که «چرا این درس مهم است یا چگونه این درس باعث مفید شدن من برای دیگران می شود؟» را برای پسران پنهان می کنند. هرچه پسر از کاربرد یک موضوع کمتر بفهمد، احتمال از کار افتادن او بیشتر خواهد بود.
? امیدواریم با تأیید تفاوت بین نحوه یادگیری دختران و پسران و بازسازی روشهای تعامل برای تأمین نیازهای هر دو جمعیت، فضای آموزشی مناسبی برای برنده بودن همه فرزندانمان بسازیم.
آدرس وبسایت راهنمایی پسران برای یادگیری:
http://www.helpingboyslearn.com