
شواهد زیادی وجود دارد که ثابت میکند، جمعیت زنان و مردان مبتلا به اختلالات روان برابر است اما در این بین از هر 5 خودکشی، 4 مورد به مردان مربوط است.
یافتههای دیگر نشان میدهد که مردان کمتر به سلامت روان خود توجه میکنند.
در سالهای اخیر، مطالعات بسیاری پیرامون نقش جامعه در تعیین هنجارهای جنسیتی، تابوهای اجتماعی و زمینههای فرهنگی موثر بر سکوت مردان درباره سلامت روان خود مطالعه شده است.
اما بسیاری از شما ممکن است ندانید که عوامل دیگری نیز در این امر دخیل هستند.
هرچند این عوامل به شدت با جنسیت، جامعه و فرهنگ در ارتباط هستند، اما به تنهایی نیز شایسته توجه هستند.
در اینجا سه دلیل کمتر شناخته شده وجود دارد که چرا بسیاری از مردان (حداقل در آمریکا) هنوز با صحبت در مورد سلامت روان خود دست و پنجه نرم می کنند.
تحقیقات انجام شده در کمپین سلامت روان Men Therapy نشان می دهد که بیشتر مردان به طنز (مخصوصا شوخ طبعی های جنسی) پاسخ میدهند و به زبان روان درمانگران درباره سلامت روان (بویژه در ابتدای درمان) واکنش حداقلی نشان می دهند.
هنگامی که مردان به اندازه کافی درگیر یادگیری مسائل سلامت روان شوند، اغلب مقاومت بسیار کمتری نسبت به آن پیدا میکنند. بسیاری از کمپینهای آگاهیبخشی این ملاحظات را در نظر نمیگیرند، و به محض مشاهده کوچکترین علامتی، مردان را به سوی «بررسی» سلامت روان خود میکشند.
این امر می تواند باعث شود که مردان به محض آغاز بحث در مورد این مسائل، احساس حماقت یا آسیب پذیری کنند.
مردان زمانی که فرصتی برای عمل متقابل وجود دارد - یعنی زمانی که فرصتی جبران کمک طرف مقابل وجود دارد- با احتمال بسیار بیشتری کمک را می پذیرند. حال آن که آنها، احساس «ضعفی» را که اغلب با درخواست کمک همراه است، پس میزنند. همچنین مردان ترجیح میدهند تا در صورت امکان، قبل از کمک گرفتن، مشکلات را خودشان حل کنند یا حداقل در این زمینه تلاش کنند. ما میتوانیم به جای اینکه این ویژگی را به عنوان یک مانع تلقی کنیم، به دنبال راه هایی باشیم که نزدیکان، دوستان، پزشکان و دیگران بتوانند از آن برای تشویق راهبردهای خودمراقبتی در مردان استفاده کنند.
اگرچه مردان و زنان علائم مشابهی را در برخی از اختلالات روانی تجربه میکنند، نحوه تظاهر و بروز این علائم میتواند متفاوت باشد.
به عنوان مثال، طبق WebMD، زنان اغلب به علائم افسردگی با احساسات قابل تشخیص تری پاسخ می دهند - ممکن است ناامید، غمگین به نظر برسند یا ابراز کنند که احساس بی ارزشی می کنند. اگرچه ممکن است مردان نیز همین نشانه ها را داشته باشند، اما به احتمال زیاد مردان تحریک پذیری بیشتری از خود نشان می دهند - ممکن است با خشم، ناامیدی، تکانشگری یا انواع رفتارهای دیگر که به عنوان افسردگی در نظر گرفته نمی شوند، پاسخ دهند.
در واقع، اغلب این صفات با عنوان "رفتارهای شایع مردانه" مورد توجه قرار نمیگیرند.
یا اگر مردان افسردگی خود را با افزایش مصرف مواد مخدر یا الکل نشان دهند، اینها موارد به عنوان سورفتارهای عادی مردانه آمریکایی تلقی می شوند!
این بی توجهیها می تواند، مجددا باعث شود تا همه ما اطلاعات کمتری در مورد سلامت روان در مردان داشته باشیم.
منبع: mhanational