
فقدان پدر به دلیل حبس، مرگ، جدایی یا طلاق پیامدهای جسمی و رفتاری نامطلوبی برای کودک در حال رشد دارد. اما اطلاعات کمی در مورد فرآیندهای بیولوژیکی که زمینهساز این پیامدهای نامطلوب است، وجود دارد. حال یک مطالعهی جدید، اثر فقدان پدر بر تلومرهای فرزند را بررسی کردهاست.
تیمی از پژوهشگران دانشگاه پرینستون، گزارش دادند که از دست دادن پدر، تأثیر منفی قابل توجهی بر تلومرهای فرزند دارد. تلومرها، کلاهکهای مولکولیِ محافظی هستند که از توالیهای تکراری دیانای در انتهای کروموزوم تشکیل شدهاند.
در ۹ سالگی، کودکانی که پدر خود را از دست داده بودند، تلومرهای کوتاهتری داشتند (به طور متوسط ۱۴٪ کوتاهتر). فقدان پدر به علت مرگِ او، بیشترین ارتباط با کوتاهتر بودن تلومرها را داشت و اثرات این موضوع برای پسران بیشتر از دختران بود.
تصور میشود تلومرها منعکسکنندهی پیری سلول و سلامت کلی هستند. نقش آنها کمک به حفظ انتهای دی.ان.ای کروموزومها پس از تقسیم سلولی است. هر بار که یک سلول تقسیم میشود، تلومرهای آن کوتاه میگردند. هنگامی که تلومرها خیلی کوتاه باشند، تکثیر سلولی متوقف میشود. تحقیقات قبلی نشان دادهاست که کوتاهی تلومرها با طیف گستردهای از بیماریها در بزرگسالان از جمله بیماریهای قلبی عروقی و سرطان مرتبط است.
نورتمن میگوید «این واقعیت که یک پیامد بیولوژیکی واقعی و قابل اندازهگیری وجود دارد که به فقدان پدر مربوط میشود، الزام تلاشهای سیاست برای حفظ ارتباط بین فرزندان و پدران را روشن میسازد.»
منبع: ScienceDaily