مدتی بود هرکاری می کردم به نتیجه نمی رسید.طرح تحقیقاتی می نوشتم، در بررسی ها رد می شد، پایان نامه ای که شروع کردم، پشت هم عقب می افتاد. سعی می کردم در حوزه های جمعیت گروه جمع کنم، آدم ها را دغدغه مند کنم، سر بزنگاه که می رسید همه فرار می کردند. با وجود درس خواندن زیاد، نمره ام در حد قبولی بود. سعی می کردم با دوستام رابطه ی بهتری داشته باشم، بدتر دچار سوءتفاهم می شدند. خلاصه در و با تخته جورمی کردم، چوبش می شکست، شیر مرغ می ساختم، مزه کلاغ می داد. بچه را ناز می کردم، جیغ می زد. بگذریم، مدتی از این همه تلاش و نرسیدن به اهداف و چشم اندازهای میان مدتم، خسته شده بودم، تنها، خسته بر لب جوی نشسته، با خود زمزمه می کردم:
آب آیینه ی عشق گذران است
تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است
باش فردا که دلت با دگران است...
شرمنده مغزم، اشتباهی فرمان می داد، شعرهای بی ربط به ذهنم می آمد، خواستم این را خدمتتان بگویم که طبق کرایتریاهای تشخیصی افسرده شده بودم.
تا این که یکی از رفقای دیرینه ام که در قرن های ماقبل تاریخ، خیلی خدمتشان می رسیدم، به من زنگ زد تا حالی از من بپرسد، وقتی از وضعیت خودم به ایشان گفتم به من گفت:«برای چی و چه کسی این همه کار کردی؟ دنبال چی بودی؟ » بهش جواب دادم:« خوب دوست داشتم فلان کار رو انجام بدم چون هم خودم احساس خوبی داشتم، هم به همکارم کمک می کردم، یا فلان استاد از من راضی می شد یا این که طبیعی هست که باید سعی کرد و نمره ی خوب گرفت...»
برگشت گفت:«میدونی مشکل کار تو چیه... همه ی کارهای تو برای دیگران هست، هیچ کدام را از سر خیرخواهی و برای خدا انجام ندادی، حتی خودت و توانت هم در نظر نگرفتی، یک بازی دو سرباخت داشتی، وقتی آدم اخلاص نداشته باشه این میشه، میدونی فلان بازیکن چرا در آخرین لحظات توپ را در تیرک نمیزنه می زنه تو گل، یا فلان کاندیدای انتخاباتی بعد از چند سال خدمت برای مردم باز هم، خطاهاش بیشتر از خوبی هاش به چشم میاد؟ یا یک مدیر موفق بیمارستان یک دفعه از کار برکنار میشه، یا فلان انقلابی در آرژانتین...» داشت مخم سوت می کشید، تشکر کردم و گوشی را گذاشتم، خوب شیرفهم شده بودم، اینطوری خیلی از وقایع تاریخی را میتونستم درک کنم حتی علت انحطاط حکومت هخامنشیان و عدم رسیدن به نتیجه در برجام. از شوخی که عبور کنم، چیزی که نداشتم اخلاص بود، این همه بلند شدن و زمین خوردن به من یاد داد که باید فقط و فقط برای یکی کار کرد، وجودی که اگر مزد تو دستش باشد، حتما به تو می رساند، حتی اگر همه ی عالم و آدم ضدت قد علم کنند.
