
به دوستم گفتم آخه چرا گفتی که من چادر نمی پوشم در جمع های خانوادگی... میگفت که واقعیتش همینه دیگه میخندید می گفت که داشتم چای می بردم چادرم از سرم داشت می افتاد من سریع تر از چادرم رفتم عقب که نیفته...حرفش این بود که خیلی سخته که چادر رو همه جا نگه داره بخاطر همین به خواستگارش گفته بود چادر همه جا نمیپوشم.
از وقتی که خودم هم بخاطر کار در بیمارستان مجبور شدم که چادرم رو بردارم، خوب کمی مراقبت هام نسبت به قبل کم شده... ولی همیشه به این فکر میکنم که دیگرانی که به حفظ این ارزش معتقد هستند به چه چیزهایی فکر می کنند که من و دوستم کم کم فراموششان کردیم.. حیای زیبای یک دختر و احساس قوت و آرامشی که چادر و قدم زدن با اون بهش میده، من که جای دیگه پیدا نکردم... نمیدونم بقیه که برای چادر خیلی درجه ای قائل نیستند کجا این حس رو داشتند که تونستند این هدیه الهی رو نادیده بگیرند