یک سلام به همه ی دختر هایی که مثل من دوران پر فراز و نشیب زندگی شون رو طی می کنند.
آن ها که آرزوهای زیادی رو در ذهنشان دارند و داشتند. بخصوص آن هایی که آرزوهاشون رو کم و بیش از یاد بردند.
من فرقی با بقیه نداشتم بخاطر همین سعی میکنم بنویسم از تصورات و خیالات یک دختر دهه شصت هفتادی
کاری که جراتش رو نداشتم، چون فکر میکردم خیلی ها از من بهتر می توانند این نیازها رو بگن ولی من خیلی کسی رو پیدا نکردم که از این موضوعات صحبت کنه... قرار نیست تریبون جامعه خاصی باشم. قرار هست که نکاتی رو بگم که گفته بشه و اگر لازم بود روش وایستیم و اگر لازم بود سریع رد بشیم...
از وقتی که 14-15 سال یا کوچکتر بودم همیشه به این فکر می کردم که چون من عضوی از یک خانواده مذهبی ام حتما زودتر از بقیه فامیل مسیر زندگی ام مشخص می شه...بهتر بگم شاید منتظر بودم زودتر از بقیه ازدواج کنم و یک زندگی شاد و ساده رو شروع کنم...
ولی این طوری نبود که من تصور می کردم... البته مطمئنا هم خانواده هایی از قشر غیر مذهبی هستند که زود ازدواج می کنند و هم خانواده هایی از قشر مذهبی که دیر ازدواج می کنند.
خوب الگوریتم ذهنی من بچگانه بود... شاید به خاطر انیمیشن های والت دیزنی که بخوردم در دوران کودکی رفت از سیندرلا و سفید برفی و... زیبای خفته... یا بخاطر کتاب های قصه های پریان که می خوندم..که یک جوان برومند با اسب سفید حاضره تا قله قاف هم برای دختری که ندیدتش بره فقط بخاطر تعریفی که ازش شنیده
شایدم بخاطر رمان هایی که اطرافیان از مضامینش می گفتند و من خیلی هوا برم داشته بود که دوران جوانی یک جور خاصی قرار بگذره...
شایدم بخاطر شعرهای دیوان حافظ بود... گفتم غم تو دارم گفتا غمت برآید...
بگذریم به حدی رسیده بودم که خیلی امیدوار بودم..مثلا وقتی که قرار بود انتخاب رشته کنکور بکنم هم همش نگران بودم که یک فردی بیاد و من نتونم برنامه دانشگاه رو با زندگی اون تطبیق بدم و مجبور شم بین رشته ی مورد علاقه ام و عشقم یکی رو انتخاب کنم.:))
اما زهی خیال باطل!!!
شش ساله که از انتخاب رشته دانشگاه گذشته و آن شتر بخت بر در خانه ی ما نخوابیده و من حتی مدتی برای این که واقعا به میزان دروغ بودن کارتون های والت دیزنی و شعر های حافظ در حوزه ی عشق های زمینی واقف شده بودم... حاضر شدم دیگه دور این جور مدیاها رو خط بکشم. بله شعر خواندن و دیدن این فیلم ها رو گذاشتم کنار که بنظرم روش بدی هم نبود.