یادم هست در آن زمانی که هنوز نه دلار خیلی بالا رفته بود بالا نه ماشین و سکه ... (شاید دلار شده بود شش تومان.) من و دخترهای دانشگاه یک بحث اقتصادی با هم داشتیم. با اجازه تون بحث ما درباره جهیزیه بود.? اون موقع دوستم میگفت که خیلی قیمت ها بالا رفته اگر آدم بخواد جهیزیه دست و پا کنه صد میلیون پولش میشه. من اون زمان داشتم شاخ در می آوردم.? از دوستم توقع این قیمت ها رو نداشتم. البته به دوستم میخورد که بخواد جهیزیه اش رو خارجی بخره ولی دیگه صد تومان!!! خیلی تعجب کردم. رفتم خونه و قضیه رو برای خانواده محترم مطرح کردم، نمیدونم چرا اون موقع خیلی نگران آماده کردن جهیزیه بودم?با این که سنم هم کمتر بود. برادرم یک حرف قشنگ به من زد، گفت که دامادی که بخاطر جهیزیه بخواد بیاد یا در قید اینجور مسائل باشه به درد تو نمیخوره. و با وجودی که آن زمان حتی کار درست و حسابی نداشت یک جورایی قول داد که جهیزیه ام رو شده با بیست میلیون آماده کنه...
از اون موقع خیلی حس خوبی داشتم هم این که جهیزیه ام با پول منطقی و بدون اسراف قراره تهیه بشه و از طرفی تهیه اون هم برادرم به عهده میگیره و به پدرم فشار نمیاد.
گذشت و گذشت و قیمت ها بالا پایین شد و... دیگه آرزو و حس شیرین من نسبت به جهیزیه ۲۰میلیونی برباد رفت. بگذریم کاری به شرایط اقتصادی نداشتم در این نوشته.
ولی به مرور از بین صحبت های دوست هام از اون سال تا حالا و نگاه های فانتزی دخترانه فهمیدم که یکی از معضلات اصلی ازدواج تهیه جهیزیه است.
از دوست های نزدیکم که سر تهیه جهیزیه و خرید دو سه تا خرت و پرت توسط داماد چقدر بحث میکردند،تا حدی که پیش شرط ازدواج بعضی ها همین میشد یعنی اگر داماد نمیتونست تهیه کنه زندگی شون کلا میرفت رو هوا. تا سرچ های من و دخترهای فامیل مون برای تهیه چندتا دونه کاسه بشقاب برای اینکه بتونیم با قیمت مناسب یک طرح دلچسب سبز و سفید و آبی پیدا کنیم. تا گشت زنی های پدر و مادر محترم برای تهیه یک چرخ خیاطی ایرانی و پول جمع کردن های من تا آخر سال خمسی که قبلش بتونم یک یخچالی، چیزی رو قسطی بخرم.
همین رو بگم که اگر این خرت و پرت و تشک و ملافه و دیگ و گاز بتونه کمک کنه که کار اصلی زندگی راه بیفته و افراد شوق پیدا کنند که برای زندگی شون وقت بگذارند می ارزه ولی وقتی شد وبال و شروع حرص خوردن خانواده دختر و منت بر سر داماد به درد لای جرز دیوار هم نمیخوره.
یادمه در یکی از برنامه های تلویزیونی یکی از روحانیون (آقای شهاب مرادی ) را دعوت کرده بودندگفت که قول بدید در این مراسم های دیدن جهیزیه عروس شرکت نکنید و بعد پیامک کنید. من اون موقع این کار رو کردم، هنوزم که هنوزه میترسم کسی من رو به این جور مراسم ها دعوت کنه و من نتونم جلوی نفسم رو بگیرم و شرکت کنم و قولم رو بشکونم.
ولی خدا میدونه که حرف درستی زده بود،
صحنه ای رو تصور کنید که یک دختری که خانواده اش استطاعت مالی زیادی ندارند و ایشان داره جهیزیه دوستش که full options همه چی تهیه کرده رو میبینه، و تعریف های اطرافیان رو می شنوه?.واقعا بنظرتون چه حسی پیدا میکنه؟
فقط همین رو بگم و رد شم که کاش نسل جدید به پشتوانه شجاعت جوانی بعضی سنت ها رو تعدیل و اصلاح یا حتی خورد و خاکشیر کنه تا نه دختر سر تهیه جهیزیه نگران باشه نه خانواده آقا پسر در شروع یک زندگی در تنگنا قرار بگیره.