نیمه شب شده ، باز هم ماه آسمان را میبینم
کمرش خم شده، چروک پوستش را میبینم
هوا سرد شده، بخار نفس ش را میبینم
تکان م میدهد، میپرسد حواست کجاست؟
- «ببخشید عزیزم ، داشتم با خودم برنامه های فردا را میچیدم.»
+« اصلا حواست به من هست؟ چرا من فقط دست تو را میگیرم؟»
در آغوشش میکشم طفل معصوم، دختر بچه را
بیچاره نمیداند، نگاهش به نگام گره خورد ، میمیرم
نمیداند اگر دستش به دستم باشد، عامل رفع درد سرم باشد،
اگر او آرامش م باشد، اگر تاریک باشد همه جا و نگاهش تابش من باشد،
من میمیرم.
من میدانم هیچ چیز ابدی نیست، زخم دیروزم این را به من فهمانده است.
حالا اگر بگذارم او، دلیل آرامش م باشد، فردای بدون او را چه کنم؟
آن روز، لحظه ی ناگهانی افسردگی در اوج قهقهه ها را چه کنم؟
با سرمای وحشی زمستان چه کنم؟
با نیش افعی نارنجی غروب تهران چه کنم؟
با درازی شب، تا صبح تنهایی در آغوش مُتَکا چه کنم؟
با درد جای خالی ش، در گوشه ی قلب م میان جمع ها چه کنم؟
زندگی ست دیگر، کوتاه و مردنی،
گور بابای فردای تنهایی، نسخی، دل مردگی
امروزم را در آغوشش عشق بازی میکنم
روز تولدش، که مثلا یادم نیست، صحنه سازی میکنم
چروکیدگی و خمیدگی ماه که همیشه هست
اصلا از این به بعد در انعکاس چشمان او آسمان م را نگاهی میکنم