
ساعت ۷:۵۵ شب، آبان ۱۴۰۵، می نویسم.
وقتی از خونه بیرون زدم هوا سرد بود و الان درحالیکه لاته ی گرمم را با کیک هویج می خورم، فکر میکنم از شدت گرما عرق کردم.
این اولین نوشته ام است و امشب درحالیکه با اعتماد به نفس کامل و شادی مثل همیشه تصمیم گرفتم تنهایی به کافه بیایم و همچنین درحالیکه کاملا معتقد بودم که من از هر کس دیگری بهتر بلدم با تنهایی خودم کنار بیایم
و هیچ مشکلی با آن ندارم
همین چند لحظه پیش، خودم را درحالی پیدا کردم که نامیدانه میان تنهایی هایم و صدای پیانوی ملایمی که در کافه پخش می شود، خیره به عکس های قدیمیِ روی دیوار و میز چوبی روبه رویم به امید دیدنِ اتفاقیِ آشنایی در آن کافه هستم، منتظر باز شدنِ دَر، ولی هیچکس اینجا نیست، هیچکسِ هیچکس. منم، باریستایی خسته، یک کافه ی محلیِ خلوت و ملاقات های خیالی ام که آنها را متصور می شوم، قژقژ دَرِ کافه به صدا درمیاد اما فقط باریستا است که احتمالا از سکوت کافه خسته و تصمیم گرفته دقایقی به بیرون برود.
باعث می شود کمی از دنیای خیالم بیرون بیایم و متوجه می شوم کیکم سرد شده و دیگر میلی به خوردن آن ندارم اما بازهم باید تمامش کنم. به فکر فرو می روم؛ باید...کلمه عجیبیست. این باید ها را چه کسی میسازد و چرا باید؟
مثل همیشه ذهنم در کسری از ثانیه با سوالات فلسفی پر میشود و تمام دنیای اطرافم را زیر سوال می برم، اما الان خسته تر از آنم که به فکری عمیق فرو روم پس فقط به نوشتنم ادامه میدهم و لاته ام را تمام میکنم.
راستش هیچوقت طعم لاته را دوست نداشتم ولی امشب بنظرم خوب بود، گرم و همانطور که باید میبود، بهترین حالتش در این زمان و مکان، همانطور که به لیوان آبی رنگ روبه رویم که اکنون دیگر خالی ست نگاه میکنم، چشمانم به اسم کافه که بزرگ روی میز کنارم حک شده میافتد، رو به رو، 'رو' دوم برعکس نوشته شده، با فونتی عجیب، طوری که انگار 'ب' یک میز است و حروف 'رِ' و 'واو' صندلی های آن. جالب است، هیچکس رو به روی من نیست، وقتی شروع به نوشتن کردم، شعله های کوچک آتش به اندازه نور یک شمع درونم روشن بود و احساس غم لذت بخشی از تنهایی ام درونم شکل گرفته بود اما الان حس متفاوتی دارم، حس میکنم درونم سرد شده، شمع ها خاموش شدند و وجودم خالی شده، اما این هم برایم لذت بخش است. نمیدانم چطور باید متنم را تمام کنم اما فکر میکنم باید نوشتن را بس کنم و سعی کنم خودم را قانع به پست کردن این متن بکنم. احتمالا نوشته ام به طور قابل توجهی پراکنده باشد، پیشاپیش از هرکس که آن را میخواند عذر می خواهم و خوشحال می شوم اگر ایراداتم را بشنوم تا بتوانم نوشتنم را بهتر کنم، اما برای لحظه ای به ذهنم میرسد که آیا هیچکس این را میخواند؟
و جوابم را دوست ندارم پس ذهنم را ساکت میکنم و خیره به قاب سیاه و سفید رو به رویم، صحنه نوشته هایم را ترک میکنم.