گاهی همه نشانه ها از بین می‌روند، گویی دنیا سکوت کرده و دیگر به من کمک نمی‌کند، اما این دنیا نیست که سکوت کرده. این، من هستم که گوش هایم را گرفتم و چشمانم را بستم. نه چیزی میبینم و نه چیزی می شنوم.
می‌خواهم بدانم دنیا در این مواقع چه حسی دارد، چه حسی دارد وقتی فریاد می‌زند تا کسی را نجات دهد ولی او دوان دوان به سوی پرتگاه می رود، او به دنیا نگاه می‌کند اما انگار به زبانی دیگر صحبت می‌کند، نمی فهمد چه می‌گوید. گاهی زبان دنیا را فراموش می کنم، حتی فکر می کنم هنوز آن را یاد نگرفته ام و اغلب آن را نمیفهمم. درواقع بهتر است بگویم فقط گاهی می فهمم چه می‌گوید، فقط گاهی نشانه ها را میبینم، اما برایم عجیب است که چطور او همیشه ادامه می‌دهد، همیشه بازمی‌گردد تا به من کمک کند، فکر میکنم اصلا هیچوقت نمی‌رود و باز هم این من هستم که او را ترک میکنم.
نمی‌خواهم، دیگر نمی‌خواهم. دیگر نمیتوانم در منجلاب افکارم غرق شوم. کافی ست. باید از خیالاتم فاصله بگیرم، واقعیت ها را ببینم. باید رویم را به پنجره برگردانم تا ببینم بیرون باران می آید، اما، هنوز هم پشت به پنجره نشستم، می‌دانم بیرون باران می آید، صدای رعد و برق را می‌شنوم، تاریکی هوا را میبینم، حتی حس نم خاک لب پنجره ها را حس میکنم، اما هنوز هم پشت به پنجره نشستم، هنوز هم صورتم را برنمی‌گردانم تا باران را ببینم.
می ترسم. می ترسم. از چه چیز نمی‌دانم، ولی شاید از ویرانی اطرافم، از ویرانی واقعیت می ترسم و فرار می کنم، شاید واقعیت آنقدر ها هم ترسناک نباشد، صدای رعد و برق ترسناک است اما باران زیباست، قطرات باران که می‌ریزد، گلبرگ هایی که با افتادن قطرات باران روی آنها تکان می‌خورند، برگ هایی که با وزیدن باد می افتند، همه ی اینها زیباست، این پدیده ای که اسمش را ویرانی گذاشتم ترسناک نیست ، فقط یک تغییر اساسی ست، فقط یک تغییر برای بهتر شدن، برای دوباره روئیدن، و زیباست.
افتادن برگ زرد شده ی عادت هایی که زندگی ات را از بین می‌برد زیباست، باور کن. نترس. برگرد و ببین. اجازه بده بعضی شاخه ها در باد بشکنند تا با گذر زمان از ترک درخت شکسته شده در بهار جوانه ای نو بروید، رها کن دنیای ساختگی ذهنت را و با واقعیت وجودت رو به رو شو.
یا الان یا هیچوقت.
این، یک نشانه ست.
