یارا
یار دیرینه
یارِ از دست رفته
آمده ام حرف بزنم
همان حرف های عادی و روزمره
همان هایی که می نشستم کنارت و می گفتم و تو با آرامش گوش میدادی
همان هایی که فقط برای تو گفته می شد و حالا فقط انباشته می شوند روی هم و کمر به قتلم بسته اند
آمده ام بگویم
سلام ! خوبی ؟
نه از آن احوال پرسی های ساده
منظورم "حالِ دلت" است
خوب است ؟ روزگارت بدونِ من چگونه می گذرد ؟
اگر حالِ مرا می خواهی بدانی ، "باید" بگویم که "خوبم" :)
متوجهی که ؟
"باید" بگویم .
بعدش همان شعر همیشگی را برایت بخوانم :
حالِ همه ما خوب است
ملالی نیست جز گم شدن گاه به گاهِ خیالی دور ، که مردم به آن "شادمانیِ بی سبب" می گویند
حالِ همه ما خوب است ...
و تو مثل همیشه بگویی : اما تو باور مکن
آمده ام ساعت ها برایت غر بزنم و از زمین و زمان گله کنم و در نهایتِ حرف هایم ، تو با نگاهت مرا در آغوش بکشی
با آن لبخندِ دوست داشتنی ات تمامِ عشق را نثارم کنی
و بگویی :
ول کن جهان را ! قهوه ات یخ کرد ...
و من به خودم ببالم از داشتن تو
غرق شوم در دوست داشتنت
و خدا را شکر کنم بابت زیبا ترین هدیه اش
بعد
بمانم بین دو راهیِ دستانت و آغوشت
هر چند فرقی ندارند
و نهایت هر دو پرواز است
پروازی بدون ترس از سقوط
و اوج بگیریم
و اوج بگیریم
و اوج ...
.
کاش از خواب بیدارم نمی کردند :)
