نیستی

.

داشتیم قدم می زدیم تو خیابون

بهش می گفتم که یادته اولین باری ک دیدمت چقد ازت بدم می اومد ؟

کی باورش می شد یه روزی بشی بهترینم

کی باورش‌می شد یه روزی تو رو بیش تر از خودم دوست داشته باشم

که آرزوت بشه آرزوم

ک بودنت بشه تنها دل خوشی دنیام

چشمات بشن قشنگ ترین رنگ دنیا و صدات بشه تنها موسیقی مورد علاقم

کی باورش میشد صدای نفسات برام بشه لالایی و لبخندت بشه آرامش

که من و تو دور بزنیم تموم ممنوعه های دنیای خودمونو و پا بذاریم رو هر چی نباید و فعل منفی

من و تو خاطره ساختیم تو وجب به وجب دنیامون

من و تو با هم خندیدیم ، با هم گریه کردیم ، ساختیم ، سوختیم ، سوختیم ، سوختیم ...

قدم هام آروم تر شده بود

گفتم خسته نشدما فقط دلم میخاد یه کم آروم تر راه برم

می دونی چیه ؟ می ترسم ازین که برسم به مقصد . می ترسم همه این روزای قشنگ تموم بشه ، می ترسم وقتی رسیدم یکی بیدارم کنه بگه پاشو دیرت شده

می ترسم و یادمه که میگفتی از هر چی بترسی سرت میاد

می ترسم و دستامو نمی گیری و بگی من که این جام دیوونه

می دونی چرا ؟ چون نیستی

چون نیستی و دارم با سایت قدم می زنم

چون نیستی و دارم با خاطره هات زندگی می کنم

ولی نمی دونم چرا هنوزم می ترسم

نکنه میخان اینا رو هم ازم بگیرن ؟

تو نیستی ولی هنوز تو رو بیش تر از خودم دوس دارم

هنوزم آرزوت آرزومه و بودنت که نه ، شاید نبودنت شده دل خوشی دنیام

تو نیستی و چشمات هنوزم قشنگ ترین رنگ دنیاس و صدات موسیقی مورد علاقم

صدای نفس هات نیست و شده دلیل بی خوابیام

و جای خالی لبخندت ، جای خالی آرامش

نیستی و می ترسم از هر ممنوعه ای ، خط قرمزی

نیستی و می ترسم از منِ بی تو

و هنوزم منتظرم یکی از خواب بیدارم کنه

شایدم نه

نیستی و باید بخابم و دل خوش کنم به رویای بودنت

یه خواب ابدی که شاید بودنت رو ابدی کنه

راضیم به رویای بودنت فقط کاش کسی بیدارم نکنه

.

شب به خیر ای که غمت شرحِ پریشانیِ من