من مامان نیستم ولی امیدوارم وقتی مامان شدم مثل مامانم نباشم. ولی متأسفانه هنوز مامان نشده خیلی شبیهشم!
چرا ناراحتی برات پیش میاد به بچه ات منتقل میکنی؟ مخصوصا ناراحتی ها و دلخوری و بحثها با شوهرت رو... اون بچه در هر سن و سالی که هست چه گناهی کرده که تو دق دلیتو سرش خالی میکنی؟ هر وقت مامانم زنگ میزنه تا میپرسم خوبی؟ میگه نه خوب نیستم اینجام درد میکنه اونجام درد میکنه و نوع دردشو ریز به ریز با مثالات فراوون توصیف میکنه! چرا همچین میکنی خب؟ کاری از دستِ من بر میاد؟! فقط حالمو خراب میکنی. یعنی اگر روزی دو سه بار زنگ بزنه در جواب احوالپرسیم نشد بگه عالیم خوبم تو نگرانم نباش. یا مثلا امشب خاله من ازون سرِ دنیا زنگ زد به دخترش بدون سلام و احوالپرسی, ناراحتی و اعصاب خوردی دعوا با شوهرش سر مسئله بیخود را سرِ این بچه نوجوان خالی کرد و خداحافظی نکرده هم قطع کرد. دخترک نشست و حسابی گریه کرد و چقدر احساس بدبختی کرد... واقعا این کارا چیه؟ مامان هستید باشید; این رفتارا هیچ دلیل منطقی نداره, مریضی برو خودتو درمان کن... هِی نشینید بگین فوق لیسانستو از من داری, فلانتو از من داری... پس اگر اینارو از تو داریم بدبختیامون, شکستامون, مریضیامون, بیکاریمون, بی شوهریمون, بی پولیمون و فلان و بهمانمون هم از تو داریم...
میدونیم مادری چقدر سخته, چقدر باارزشه, بهشت زیرپاتونه; اما دیگه سوءاستفاده نکنید, عاقل باشید, منطقی باشید...
