در جدار این ذهن بی نهایت
تا پوسته به پوسته ی هر قافیه
منه من میمیره تا آخرین ترانه
وحشت از پلک زدن ، تا تکرار بی رحمانه بیداری
خودم رو ب در خواب زدم ، نمی میره این غم بیست و یک تنی ...