برای تو ...

به کجا پناه ببرم؟
تا ز دستان بختک شب هایمان
و دوئل اشک هایی که دامنم را آبی می کند بگریزم

خانه خالی است ،چون شعری که بی تو مشتی کاغذ بی جان است ...
تبر در دست در خانه ام را بزن و بشکن حصار این سیاست های بی رحم را...

تنها به یک قرار دیگر ، در دهمین گلستان این شهر
بگو که می آیی و بر خاکستر این یادواره ها خاک‌ میپاشی
تا شاید زنده شوند ...