فنجان روی میز ، سر خم کرد و بالا آورد ...
او هم خسته شده بود ، حق هم داشت!گاهی پر و گاهی خالی می شد ؛گاهی سرد و گاهی گرم میشد ؛گاهی پر از شیرینی چای و گاهی پر از قهوه تلخ می شد ...
با خود میگفت تناقص زیباست اما فقط در لغت نامه!به بازتاب سایه ی خودش روی شیشه ی میز می نگریست ،به لبه ی لب پر شده اش ، به دسته ی ترک خورده اش ...
با خود فکر نمیکردم که زندگی برای فنجان ها هم همینقدر متناقض و پوچ میتواند باشد !شاید آنقدر پوچ که حال یک فنجان بی جان را درک کرده ام !