روزی، روزگاری در شهرهایی بزرگ و کوچک، دور و نزدیک، بچههای بسیاری زندگی میکردند. آنها مثل بزرگترها نیازهایی داشتند نیاز به تفریح، امنیت، آزادی عمل، رشد، قدرت، بقا و خیلی نیازهای دیگر. اما آنها مهمانهای تازهواردی در دنیای بزرگترها بودند و این دنیا برای حضور بچهها و تأمین نیازهایشان آنقدرها هم آماده نبود. ارتفاع صندلیها، آبخوریها و ویترینها، غذاهای رستورانها، زمینهای بازی و ...
کمکم آدم بزرگهایی پیدا شدند که بچهها را دیدند و به نیازهایشان توجه کردند. بعضیها صندلیهایی برای بچهها ساختند؛ بعضیها زمینهای بازی را با کفپوش مناسب پوشاندند؛ بعضیها غذاهای کم ادویه و مغذی برای بچهها درست کردند، بعضیها فیلمها و انیمیشنهایی برای سرگرمی بچهها ساختند، بعضی حقوق و قوانینی به نفع بچهها تدوین کردند و ... این آدم بزرگها میدانستند که شهروندی سن و سال ندارد و تلاش کردند تا بقیه هم بچهها را بهتر ببینند و به عنوان شهروندان جامعه به رسمیت بشناسند. ما هم که در حوزه فناوری اطلاعات فعال بودیم، دیدیم بچههای این دوره و زمانه ساکنین دنیای دیجیتال شدهاند و از قضا دنیای دیجیتال هم نه تنها برای حضور بچهها و تأمین نیازشان آماده نبود! بلکه پل ارتباطی با زندگی و دنیای غیردیجیتال نیز نداشت. هر متخصصی که میشناختیم صدا کردیم و دور هم جمع شدیم و فکر و تحقیق و مطالعه کردیم و چاره اندیشیدیم و به خودمان و همدیگر قول دادیم همه تلاشمان را بکنیم تا دنیایی مناسب بچهها و نیازهایشان فراهم کنیم. این شد که سیاره تینتاک به وجود آمد. به سیاره تین تاک رسیدیم اما قصه ما به سر نرسید، این تازه اول داستان و ماجراست. در سیاره تینتاک بچهها نخودی (به معنی عامیانه آن و نه به معنی شخصیت داستانی نخودی) نیستند. آنها شهروندان اصلی این سرزمینند و تمرکز بر تأمین نیازهای آنان است. ما از همه دوستداران بچهها که میخواهند بخشی از این سیاره را بسازند دعوت میکنیم به داستان ما بپیوندند. سیاره تین تاک برای همه بچهها، والدین و همه آنهایی است که بچهها را دوست دارند و آنها را به رسمیت می شناسند.