
برای بچه ها ورزش جهت یابی شبیه داستانه پیدا کردن گنج میمونه، اونا با کمک و همفکری همدیگه و مربی ای که تو تمام مسیر همراهشونه سفر کوتاهشون رو شروع می کنن،در مورد لوازمی که ممکنه تو مسیر بهش نیاز پیداکنن و لازمه همراه ببرن گفتگو می کنن، بعد دونه به دونه نقاط قرمز روی نقشه رو پیدا می کنن ، نقاطی که ما بهش میگیم اهداف، همون نقاطی که توی مسیر با پرچم های سفید نارنجی مشخص شدن، بچه ها برای پیدا کردن اهداف از قطب نما استفاده می کنن، برای پیدا کردن پرچم ها گاهی لازمه با سرعت زیاد بدوند، از یه سراشیبی بالا برن یا ازچاله ای پراز آب وگل عبور کنن، لازمه که محیط اطراف رو با دقت جستجو کنن،
توی مسیر درخت ها و گیاهان و جانواران جدیدی رو می بینن و در مورد اونا باهم گفتگو می کنن، گاهی لازمه ازمسیر هایی که تا حالا نرفتن و ندیدن عبور کنن، اینطوری میشه که با محیط شهرشون بیشتر آشنا میشن، مثلا جای بوفه، ایستگاه ماشین، یادریاچه رو یاد می گیرن البته قبل از همه اینا بچه ها با کمک نقشه موقعیت خودشون رو پیدا می کنن اینکه کجاهستن و قراره کجابرن، شما چقدر با ورزش جهت یابی آشنا هستین ؟
فکر میکنین ورزش جهت یابی تو زندگی چه کمک هایی به بچه ها میکنه؟