۴ و ۱۹ دقیقهی صبح!
وجودم سراسر ترس است.
خوابم نمیبرد.
آنقدر درد دارم که نمیتوانم بخوابم.
چشمهایم میسوزد و مغزم تیر میکشد.
همه جای سَرَم.
همه جای جانم.
هندزفری به گوشم؛ اما چیزی پخش نمیشود.
با این حال میگذارم در آن کوچهی تاریکِ خفه بماند.
عادت دارم گوشهایم را بگیرم.
عادت دارم چیزی در گوشم باشد؛
در این حفرههای هراسان از هر صدا،
تا آن لحظه که چیزهایی را بشنوم که نمیخواهم،
و قلبم بریزد،
و همانجا، روی گلهای پژمردهی قالی بماند.
گلویم خشک شده است.
چند قطره آب روی لبهایم میریزم.
میچکد روی زمین؛
اما اثر ندارد.
نه گلوی من تازه میشود و نه گلهای قالی زنده.
غلت میزنم.
صد باری میشود که در رخت خواب چرخیدهام.
چقدر بدم میآید از اینکه این همه در جایم تقلا کنم.
اما کجا بروم؟
از کدام خانه به کدام خانه فرار کنم؟
پس در خودم گره میخورم،
مچاله میشوم،
درد میکشم،
و میدانم که چقدر از فردا میترسم.
نگاهم به ساعت میافتد:
۴ و ۱۹ دقیقهی صبح!
خیلی وقت است که فردا شده است...
امروز گذشته است؛
اما من در گذشتهام؛
چشمانم سیاهی میرود،
و رنجِ دیروز، هنوز با من است!
دوستدار شما
پ ن: در این لحظات خودِ ترسم. و خودِ غم و خودِ درد. این نوشته بماند به یادگار، برای من، و برای فردایی که اگر آمد بداند امروز ده ها بار مُردم و زنده شدم!