
من گُلم را رها نکرده ام، هرگز فکرش را هم تجسم نمیکنم.
گرچه میدانم شازده کوچولوی پیشین اینکار را کرده بود و میدانم که گُلِ او، به اندازه ی زیبایی اش، خوش اخلاق نبود.
این را هم میدانم که هر چیزی یک زمانی پُر میشود و زمانی خالی.
مانند لیوان آب، مانند مغز، مانند دل.
پس آدم ها هم میتوانند پُر یا خالی شوند، چرا که آدم ها نیز از آب اند و مغز و دل و شازده کوچولو هم از چیزی جز آنها نبود؛ پس شاید او هم از خالی، پُر شده باشد و گلِ او، از پُر، خالی.
و بسیار دیده ام شازده هایی که تهی میشوند، و میگذارند و میروند...
اما من نمیروم! حتی اگر تماما خالی یا پُر شوم؛ حتی اگر از هیچ، لبریز شوم.
چراکه گلِ من بیش از آنکه زیباست، بخشنده است.
گلِ من مهربان و فروتن است.
گلِ من نهایتِ خوبی را دارد.
پس میدانم او را هیچ جای دیگری نخواهم یافت، و هیچ گل سرخی به مانند او، از دلِ خشک ترین خاک در کوچک ترین سیارکِ سرگردان، سر بیرون نمی آورد.
آخر گلِ من، بیش از آنکه زیباست، مرا دوست دارد؛ و دوست داشتنِ من، برای زیبای محض، عملی سخاوتمندانه است!
برای همین است که هیچ طلوعی به مانند لبخند او، سرشار از حیات نیست و هیچ غروبی، چون اندوهِ او، آسمان را دلگیر نمیکند.
برای همین است، که او شگفتی سیارک ۹۵۱۹ است.
به راستی یک شگفتی است، یک معجزه.
در حضور او، هیچ گیاه دیگری مجال رشد نمیابد، هیچ آتش فشان کوچکی، اجازه ی فوران ندارد و هیچ ستاره ای، خودنمایی نمیکند.
گلِ سرخ و نازنین من، بیش از آنکه زیبا و مهربان و صبور باشد، متعلق به من است، و میدانم چنین ادعای گستاخانه ای، در هر سیارکی که باشید، به دور از ادب است...
با این همه، میتوانم گستاخ باشم، گستاخ ترین شازده ای که ستاره ها به خود دیده اند، و بگویم که سرخ ترین گل کهکشان را تصاحب کرده ام.
یقین دارم که میتوانم بیش از این ها باشم، بیش از آب و مغز و دل؛ همانگونه که گل من، بیش از زیباییست!
دوستدار گُلم
امیدوارم لذت برده باشید. این نوشته بهانه ای بود برای تبریک روز جهانی مرد و تبریک ویژه به مردهای خاص زندگی خودم.
در نهایت نقدی، سخنی، پیشنهادی؟ و ایام بگذرد بر طبق آرزو های شما.