ویرگول
ورودثبت نام
HEDIYE.K
HEDIYE.K+ [ دال ]
HEDIYE.K
HEDIYE.K
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

برای فرزندم، الف

نورِ چشمِ من! سلام.
خدا میداند پس از چه کلنجار هایی سراغت آمدم.
حقیقتش را بخواهی، نامِ تو، عجیب ترین نامِ روزگارِ من است و همچنان با روزگارِ بی نامِ خود درگیرم.
پناه بر زیبایی های خدا، مگر چه عیبی دارد اگر با فرزندِ نداشته ات صادق باشی؟
باشد؛ شاید آنگونه که انتظار می‌رود نامی برایت انتخاب نکرده باشم؛ اما چه انتظاری میشود داشت؟
نمیدانم تا کدام دروازه ی بهشت عاشقت خواهم شد، اما می‌دانم نامِ تو، به راستی شروع زندگیِ من است.
توانِ ناتوانی هایم!
تو را الف می‌نامَم که تو آغاز همه چیزی، و پس از تو، همه چیز یادآورِ توست.
صد ها بار حیف که واژه برای توصیفت کم می آورم و به نظر می آید که برای درکِ حالِ مادرِ نداشته ات، بیش از حد کوچک باشی و هیچ خوش ندارم کوچک ترین کوچک دنیا را، نیامده فراری بدهم.
فریادِ سکوت هایم!
اعتراف میکنم گاه گاهی در خیالم قدم میزنی.
زیبا، پرشور، خندان و دوست داشتنی.
و من نیز گاه گاهی، ردِ تو را از خیالاتِ خود خط میزنم.
مضطرب، خسته، سرد و بیرحمانه.
تو میرقصی و من نگاهم را از چرخشِ دستانت بر صفحه ی آسمان، می‌کشانم به سویی دیگر؛ می کشانم به زمین.
تو میخندی و من گوش هایم را از نجواهای تمام نشدنی ات، بارها و بارها، دریغ میکنم.
تو مادرانه مرا به آغوش میکشی و من، چون کودکی لجباز، از توجه به تو، سَر باز میزنم و هیچ نمیفهمم که یک خیال چگونه میتواند اینچنین مرا حیرت زده کند.
تپشِ قلبم!
تو نیامده ای و نبودت، زندگیِ مرا معنا بخشیده و سوگند به تمامِ مقدسات که بودنت، اعجاز دیگری از سوی خدا خواهد بود.
تا آخرین تکه ی جهان حیف!
که چه بسیار حرف ها میانِ من و توست و نه من قادر به گفتنش هستم و نه تو قادر به فهمیدنش.
کسی چه میداند؛ شاید هم کمی بالاتر، فراتر از این سنگِ معلقِ ناچیز، نگاهَت به نامه ای که هرگز به دستت نخواهد رسید خیره باشد.
بله؛ شاید نگاهَت خیره باشد به من، به او، به ما.
آغازِ بی انتهای من!
این نامه را تا کنون با کمی درد، بی نهایت عشق، و چند لحظه ای با طعمِ پشیمانی بخوان.
و پس از این چه؟
پس از این را با هر چه در وجودِ کوچکت مرا به حیرت وا می‌دارد بخوان که بی شک جز زیبایی چیزی نیست.
زین پس این نامه را با لطافت، گرما و سراسرِ لذت بخوان.
الف!
بدان که چه باشی و چه نباشی؛ روزگارِ بی نامِ مرا دگرگون کرده ای.
بدان که چه بیایی و چه نیایی، پس از او، آسمانِ خیالِ من، فراتر از آبیست.
بدان که چه بمانی و چه نمانی، سال ها و در هر ثانیه تو را زندگی کرده ام.
فرزندِ نادیده ام!
من دوست داشتنِ تو را آموخته ام.
به راستی دوست داشتنِ تو، دوست داشتنِ اوست و او، همان وعده ایست که گِریان در گرگ و میشِ لحظه ها از خدا به امانت گرفته ام.
بدان که چه بخواهی و چه نخواهی، دوستَت خواهم داشت؛ تا بینهایت، تا ابد.
امضا:
مادرت، من...


دوستدار شما


فرزندعشقاومادرنامه
۳۱
۱۵
HEDIYE.K
HEDIYE.K
+ [ دال ]
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید