
دستانم را به زنی سپردم که با چشمانش آرزوها را میخواند.
انگشتانش را بر ردِ ترسانِ دستانم کشید و زیر لب زمزمه کرد:
مثل کودکی که آغوش مادر را میشناسد
مثل آسمانی که از آمدن باران خبر دارد
مثل مسیر خانه ای که هرگز گم نمیشود
مثل رسیدن روز پس از تاریکی شب، مثل غیرت برادر، مثل خودت، همان اندازه بدیهی، همانقدر آشکار و غیرقابل انکار، به روشنایی تصویر او در افکارت، دلتنگ شده ای.
و من، به اندازه ی دلتنگی هایم، همانقدر بدیهی، آشکار و غیرقابل انکار، به قدرت چشمانش ایمان آوردم.
دوستدار شما