
و قسم به حقارتِ واژه و شکوه سکوت، که گاهی شرح حال آدمی ممکن نیست...
سکوت خواهیم کرد،
چون تشنگانِ فریاد های جاری نشده.
سکوت خواهیم کرد،
به مانند هق هق تلخِ بغض های خاموش.
سکوت خواهیم کرد،
که بیش از هر چه در جهان شنیده نمیشود، به شنیده نشدن دل بسته ایم.
ماییم و یک جهان حرف که میچکد، از میان لبخند هایمان، در لابه لای اشک ها.
ماییم و قامت های خمیده، ماییم و بید مجنون های سرو شده.
ما مانده ایم و سیلی سرخ روزگار، که هرگز از یاد نخواهیم بُرد.
و سکوت خواهیم کرد،
سکوت خواهیم کرد و گوش خواهیم سپرد به شیون لب های خشکیده ی خویش.
ای گدایان واژه های فراموش شده،
ما، مبتلای این درد بی پایانیم؛
ما، محکومیم به اسارت ابدی در این قفس؛
ما، مجرمان دادگاه بی عدالتی هستیم.
ما، حرف هایی هستیم که نگفته ایم.
...
ای تسلیم شدگان مسیر اجباری زیستن،
این است آنچه از جرم های مرتکب نشده ی خود آموختیم:
آرام بگیر قلب من، ما فرزندان سکوت بی پایان این شهریم...
دوستدار شما