نوشت: زندگی چقدر میتواند بیهوده باشد؛ بی معنا و به ناچار، گذرا.
شاید باورِ این حقيقتِ مایوس کننده در کودکی و کنار آمدن با جهانی که اساسا هیچ است، آسان تر باشد تا آنکه (بسیار خوش بینانه) در ۱۰۰ سال دیگر که یقینا مشوش، آزاردهنده، لبریز از افراط در جمع آوری ماهیت های غیرقابلِ حفظ، و دردناک، به راستی دردناک، میگذرد، به دنبال کشف پاسخی بگردیم که هم اکنون پیشِ روی ماست: واقعیتِ دلباختگی یک طرفه به جهانی عبث.
اصلا مگر باران از زمین به آسمان میچکد اگر ارزشِ بی ارزشِ راستین زندگی را بیابی؟ که جان را وقفِ چنین حیاتِ پوک و شکننده ای کردن چه حاصلی دارد؟
پس گفتند: آسمان کدام است، زمین کدام؟
او نوشت: به انتظارِ پایان نشستن در این دنیا، حرام کردن وقت است و عشق و صبر. حماقت است. چون اهدای عضو به مردگان است؛ مگر مُرده را میشود با بخشِش زنده کرد؟
و آنها گفتند: زنده کدام است، مُرده کدام؟
خسته شد. ناامید از یافتنِ پاسخ و درکی بر قلبی که تپش آن را مضحک میدانست، دستانش را در پشت سر حلقه کرد و نه چندان مطمئن، در ذهن خود نوشت: روزی پاسخ را خواهم یافت!
ناگهان شوری بر دلش افتاد و آن تپشِ پیوسته ی مضحک، چنان معنادار در گوشِ روحش میخواند که بی اراده با ریتمِ قلب خود همراه شد و همصدا زمزمه کرد:
پرسش کدام است، پاسخ کدام؟
دوستدار شما
اگر دوست داشتید، بخوانید:
سخنی با خواننده؛ وصفی بر حال و اوضاع نوشته:
این نوشته، حاصل مجموعه ای از همکاری های درون قلبیه، که به کمک موسیقی short history of decay و solo piano فوق العاده ی wind با چاشنی تفکرات عمیق موریل باربری در کتاب ظرافت جوجه تیغی به اوج رسیده. رسیدن به این سوالات در ناخودآگاه ذهنم( به واقع ناخودآگاه و بدون کوچک ترین برنامه ریزی و هدف قبلی) مثل یک قرص آرامش بخش بود که به زور توی حلقم چپونده باشن. این سوالات در عین سادگی حال خودمو خیلی خوب کرد( بخوانید: امیدوار کرد) و علاوه بر اون امیدوارم شما هم لذت برده باشید.
در نهایت، حرفی، سخنی، نقدی، پیشنهادی؟ و ایام بیش از هر زمان دیگری بگذرد بر طبق آرزو های شما.