او داخل ماشین سر کوچه‌ی بن بست نشسته است و من پشت پنجره ی رو به کوچه ایستاده‌ام. از داخلِ ماشین من را نمی‌بیند. من هم از این ارتفاع او را نمی‌بینم ولی تصورش می‌کنم. صورتش را. موهایش را. لباسش را...
مسافرش که سوار می‌شود، راهش را می‌کشد و می‌رود... بی هیچ نگاهی که رد و بدل شود. خالیِ خالی... حالا سر کوچه خالی شده، مثل دل من که مدت‌هاست خالی شده. خالی از هر اتفاقی.
به پشت میزم که برمیگردم دلم بیخ گلویم ایستاده است. دلم سیگاری می‌خواهد تا بگیراند. من ولی محلش نمی‌دهم. پایش را محمکتر به زمین می‌کوبد. کلافه ام می‌کند. کار هر روزش است...
«وا بده دختر... وا بده... سخت نگیر... می‌گْذرند این روزها...»
از دست دلم خسته شده‌ام. از دست مغزم هم. کلافه‌ام. چند وقت شده‌است؟
هر روز دلم به دست و پایم می‌افتد و سیگاری طلب می‌کند و دست آخر عجز و لابه‌اش را که می‌بینم کوتاه می‌آیم. وا می‌دهم. سیگارْ روشن کرده و نکرده، مغزم با بالاپوش سیاه به سراغم می‌آید و مرگ را برایم تصویر می‌کند. از ترسم سیگارم را نصفه خاموش می‌کنم. راه دیگری برای کم کشیدن پیدا نکرده‌ام. می‌ترسم از فرط استرسِ سیگار کشیدنْ بیمار شوم نه از عوارضِ سیگار کشیدن.
روزها می گذرند. روزهای خالی. خالی از تازگی. روزهای ابری و تاریک تمامی ندارند. به خاطر ندارم تهران را تا کنون اینطور ابری دیده باشم. چند روز است که باران می‌بارد؟ دلم آفتاب می‌خواهد. قبل‌تر ها دلم برای باران تنگ می‌شد ولی حالا خودِ باران دلْ تنگم می‌کند. طاقتش را ندارم. دلم آفتاب می‌خواهد. آفتاب داغ و سوزان. آخرین باری که آفتاب را دیده‌ام به خاطر ندارم.
سایت‌های هواشناسی را مرور می‌کنم. تا چند روز دیگر آفتابی در کار نیست. من هیچ وقت تصویری از شهرهای بی آفتاب نداشته‌ام. حالا تصویرم را یافته ام ولی اصلن خوشحال نیستم.
طاقت بی‌آفتابیِ تهران را ندارم.
