هنوز هم نمی توانم درکش کنم. شاید فاصله انداخت بین من و اندیشه های متافیزیکم. شاید هم باعث شود متاتر شوم. هنوز اینجا تازه وارد هستم. جایی که می شود گفت. با نامی جدید و هویتی جدید.
ناگهان شور و شوق نوشتن پر زد و رفت. بخشی متاثر از دنیای نویسنده های بدون مخاطب. بخشی ناامیدی از استعدادم. بخشی از دلزدگی آنچه تحسین شده و دوستش نداشته ام. بخشی از ابتذال که گریبان مرا هم گرفته.
با این حال باز می نویسم. مخاطب! به درک که نیست. حتا رمانی که نوشتم مخاطب نداشت. حتا کسانی که داستانشان در داستانم گره خورده بود.
اغراق نکنم. کمک بسیار بود و بعضی هم خواندند. نتیجه! هنوز داستان را دوست دارم. اگر چه هرچه ادیت کنم باز هم بعد از مدتی جمله ای بهتر می یابم که می تواند بهتر منظورم را ادا کند. توصیف، صرفا برای زیبایی شناسی.
